2019 නව කොරෝනා වයිරස් නියුමෝනියාව (COVID-19) ගෝලීය වශයෙන් ව්‍යාප්ත වී ඇත. පෙර අධ්‍යයනයන් පෙන්වා දී ඇත්තේ කොරෝනා වයිරස් ආසාදනය කැටි ගැසීමේ ආබාධවලට හේතු විය හැකි බවයි, ප්‍රධාන වශයෙන් දිගු කාලීන සක්‍රිය අර්ධ ත්‍රොම්බොප්ලාස්ටින් කාලය (APTT), ත්‍රොම්බොසයිටොපීනියා, D-ඩයිමර් (DD) ඉහළ මට්ටම් සහ ව්‍යාප්ත වූ අභ්‍යන්තර රුධිර කැටි ගැසීම (DIC) ලෙස ප්‍රකාශ වන අතර ඒවා ඉහළ මරණ අනුපාතයක් සමඟ සම්බන්ධ වේ.

COVID-19 රෝගීන්ගේ කැටි ගැසීමේ ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ මෑත කාලීන මෙටා විශ්ලේෂණයකින් (මුළු රෝගීන් 1105 දෙනෙකු සමඟ අතීත අධ්‍යයන 9 ක් ඇතුළුව) පෙන්නුම් කළේ මෘදු රෝගීන් හා සසඳන විට, දරුණු COVID-19 රෝගීන්ට සැලකිය යුතු ලෙස ඉහළ DD අගයන් ඇති බවත්, ප්‍රෝතොම්බින් කාලය (PT) දිගු බවත්; වැඩි වූ DD උග්‍රවීම සඳහා අවදානම් සාධකයක් වූ අතර මරණයට අවදානම් සාධකයක් වූ බවත්ය. කෙසේ වෙතත්, ඉහත සඳහන් කළ මෙටා විශ්ලේෂණයට අඩු අධ්‍යයන ඇතුළත් වූ අතර පර්යේෂණ විෂයයන් අඩු විය. මෑතකදී, COVID-19 රෝගීන්ගේ කැටි ගැසීමේ ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ වඩාත් විශාල පරිමාණ සායනික අධ්‍යයන ප්‍රකාශයට පත් කර ඇති අතර, විවිධ අධ්‍යයනයන්හි වාර්තා වී ඇති COVID-19 රෝගීන්ගේ කැටි ගැසීමේ ලක්ෂණ ද නිශ්චිත නොවේ.

ජාතික දත්ත මත පදනම් වූ මෑත කාලීන අධ්‍යයනයකින් පෙන්නුම් කළේ COVID-19 රෝගීන්ගෙන් 40% ක් ශිරා ත්‍රොම්බොම්බොලිසම් (VTE) සඳහා ඉහළ අවදානමක් ඇති බවත්, අධි අවදානම් සහිත රෝගීන්ගෙන් 11% ක් වැළැක්වීමේ පියවර නොමැතිව වර්ධනය වන බවත්ය. VTE. තවත් අධ්‍යයනයක ප්‍රතිඵලවලින් පෙන්නුම් කළේ දරුණු COVID-19 රෝගීන්ගෙන් 25% ක් VTE වර්ධනය කර ඇති බවත්, VTE ඇති රෝගීන්ගේ මරණ අනුපාතය 40% ක් තරම් ඉහළ මට්ටමක පැවති බවත්ය. COVID-19 ඇති රෝගීන්ට, විශේෂයෙන් දරුණු හෝ බරපතල ලෙස රෝගාතුර වූ රෝගීන්ට VTE ඇතිවීමේ වැඩි අවදානමක් ඇති බව එයින් පෙන්නුම් කෙරේ. විය හැකි හේතුව නම්, දරුණු සහ බරපතල ලෙස රෝගාතුර වූ රෝගීන්ට මස්තිෂ්ක ආඝාතය සහ මාරාන්තික පිළිකා ඉතිහාසයක් වැනි වඩාත් යටින් පවතින රෝග ඇති අතර, ඒවා සියල්ලම VTE සඳහා අවදානම් සාධක වන අතර, දරුණු සහ බරපතල ලෙස රෝගාතුර වූ රෝගීන් දිගු කලක් ඇඳේ වැතිරී, සන්සුන් කර, නිශ්චල කර, විවිධ උපාංග මත තබා ඇත. නල වැනි ප්‍රතිකාර පියවර ද ත්‍රොම්බොසිස් සඳහා අවදානම් සාධක වේ. එබැවින්, දරුණු සහ බරපතල ලෙස රෝගාතුර වූ COVID-19 රෝගීන් සඳහා, ප්‍රත්‍යාස්ථ මේස්, වරින් වර පිම්බෙන පොම්පය වැනි VTE යාන්ත්‍රිකව වැළැක්වීම සිදු කළ හැකිය; ඒ සමඟම, රෝගියාගේ අතීත වෛද්‍ය ඉතිහාසය සම්පූර්ණයෙන් තේරුම් ගත යුතු අතර, රෝගියාගේ කැටි ගැසීමේ ක්‍රියාකාරිත්වය කාලෝචිත ආකාරයකින් තක්සේරු කළ යුතුය. රෝගීන් තුළ, ප්‍රතිවිරෝධතා නොමැති නම්, රෝග නිවාරණ ප්‍රති-කැටි ගැසීම ආරම්භ කළ හැකිය.

වත්මන් ප්‍රතිඵලවලින් පෙනී යන්නේ දරුණු, අසාධ්‍ය සහ මිය යන COVID-19 රෝගීන් තුළ කැටි ගැසීමේ ආබාධ බහුලව දක්නට ලැබෙන බවයි. පට්ටිකා ගණන, DD සහ PT අගයන් රෝගයේ බරපතලකම සමඟ සහසම්බන්ධ වන අතර රෝහල්ගත කිරීමේදී රෝග පිරිහීම පිළිබඳ පූර්ව අනතුරු ඇඟවීමේ දර්ශක ලෙස භාවිතා කළ හැකිය.