Meðferð við blóðtappa er aðallega lyfjameðferð og skurðaðgerð. Lyfjameðferð er skipt í segavarnarlyf, blóðflöguhemjandi lyf og blóðtappaleysandi lyf eftir verkunarháttum. Leysir upp myndaðan blóðtappa. Suma sjúklinga sem uppfylla ábendingarnar er einnig hægt að meðhöndla með skurðaðgerð.

1. Lyfjameðferð:

1) Segavarnarlyf: Heparín, warfarín og ný segavarnarlyf til inntöku eru almennt notuð. Heparín hefur sterka segavarnaráhrif in vivo og in vitro, sem getur á áhrifaríkan hátt komið í veg fyrir djúpbláæðasegarek og lungnasegarek. Það er oft notað til að meðhöndla bráða hjartadrep og bláæðasegarek. Það skal tekið fram að heparín má skipta í óbrotið heparín og heparín með lágan mólþunga, hið síðarnefnda aðallega með inndælingu undir húð. Warfarín getur komið í veg fyrir að K-vítamínháðir storkuþættir virki. Það er millistig segavarnarlyf af tvíkúmaríngerð. Það er aðallega notað fyrir sjúklinga eftir gervihjartalokuskiptingu, sjúklinga með hááhættu gáttatif og sjúklinga með segarek. Blæðingar og aðrar aukaverkanir krefjast náins eftirlits með storknunarstarfsemi meðan á lyfjagjöf stendur. Ný segavarnarlyf til inntöku eru tiltölulega örugg og áhrifarík segavarnarlyf til inntöku á undanförnum árum, þar á meðal saban lyf og dabigatran etexilate;

2) Blóðflöguhemjandi lyf: þar á meðal aspirín, klópídógrel, abciximab o.fl., geta hamlað blóðflagnasamloðun og þar með komið í veg fyrir blóðtappamyndun. Við bráða kransæðasjúkdóma, útvíkkun kransæðablöðru og ástand með mikla blóðtappa eins og ígræðslu stoðnets, eru aspirín og klópídógrel venjulega notuð í samsetningu;

3) Segaleysandi lyf: þar á meðal streptókínasi, úrókínasi og vefjaplasmínógenvirkjari o.s.frv., sem geta stuðlað að segaleysingu og bætt einkenni sjúklinga.

2. Skurðaðgerð:

Þar á meðal skurðaðgerð til að fjarlægja blóðtappa, blóðtappa með leggöng, ómskoðun og vélrænni blóðtappasogi, er nauðsynlegt að skilja nákvæmlega ábendingar og frábendingar fyrir skurðaðgerð. Klínískt er almennt talið að sjúklingar með afleidda blóðtappa af völdum gamals blóðtappa, storknunartruflana og illkynja æxla henti ekki til skurðaðgerðar og þurfi að meðhöndla þá í samræmi við þróun ástands sjúklingsins og undir handleiðslu læknis.