روشهای درمان ترومبوز عمدتاً شامل دارودرمانی و جراحی درمانی است. دارودرمانی بر اساس مکانیسم عمل به داروهای ضد انعقاد، داروهای ضد پلاکت و داروهای ترومبولیتیک تقسیم میشود. ترومبوز تشکیل شده را حل میکند. برخی از بیمارانی که شرایط لازم را دارند، میتوانند با جراحی نیز درمان شوند.
۱. درمان دارویی:
۱) ضد انعقادها: هپارین، وارفارین و ضد انعقادهای خوراکی جدید معمولاً استفاده میشوند. هپارین اثر ضد انعقادی قوی در داخل بدن و خارج از بدن دارد که میتواند به طور مؤثر از ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریوی جلوگیری کند. اغلب برای درمان انفارکتوس حاد میوکارد و ترومبوآمبولی وریدی استفاده میشود. لازم به ذکر است که هپارین را میتوان به هپارین بدون تجزیه و هپارین با وزن مولکولی کم تقسیم کرد، که دومی عمدتاً از طریق تزریق زیر جلدی انجام میشود. وارفارین میتواند از فعال شدن فاکتورهای انعقادی وابسته به ویتامین K جلوگیری کند. این یک ضد انعقاد واسطه از نوع دیکومارین است. این ماده عمدتاً برای بیماران پس از تعویض دریچه قلب مصنوعی، بیماران فیبریلاسیون دهلیزی پرخطر و بیماران ترومبوآمبولی استفاده میشود. خونریزی و سایر عوارض جانبی نیاز به نظارت دقیق بر عملکرد انعقاد در طول دارو دارد. ضد انعقادهای خوراکی جدید در سالهای اخیر ضد انعقادهای خوراکی نسبتاً ایمن و مؤثری هستند، از جمله داروهای سابان و دابیگاتران اتکسیلات.
۲) داروهای ضد پلاکت: از جمله آسپرین، کلوپیدوگرل، ابسیکسیماب و غیره، میتوانند تجمع پلاکتها را مهار کنند و در نتیجه تشکیل ترومبوز را مهار کنند. در سندرم حاد کرونری، اتساع بالون عروق کرونر و شرایط با ترومبوز بالا مانند کاشت استنت، آسپرین و کلوپیدوگرل معمولاً به صورت ترکیبی استفاده میشوند.
۳) داروهای ترومبولیتیک: شامل استرپتوکیناز، اوروکیناز و فعالکننده پلاسمینوژن بافتی و غیره که میتوانند ترومبولیز را تقویت کرده و علائم بیماران را بهبود بخشند.
۲. درمان جراحی:
از جمله ترومبکتومی جراحی، ترومبولیز با کاتتر، ابلیشن اولتراسونیک و آسپیراسیون مکانیکی ترومبوز، لازم است که موارد مصرف و منع مصرف جراحی به دقت درک شود. از نظر بالینی، عموماً اعتقاد بر این است که بیماران مبتلا به ترومبوز ثانویه ناشی از ترومبوز قدیمی، اختلال انعقادی و تومورهای بدخیم برای درمان جراحی مناسب نیستند و باید با توجه به پیشرفت وضعیت بیمار و تحت نظر پزشک درمان شوند.
کارت ویزیت
وی چت چینی