Οι μέθοδοι θεραπείας της θρόμβωσης περιλαμβάνουν κυρίως φαρμακευτική αγωγή και χειρουργική θεραπεία. Η φαρμακευτική θεραπεία χωρίζεται σε αντιπηκτικά φάρμακα, αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα και θρομβολυτικά φάρμακα ανάλογα με τον μηχανισμό δράσης. Διαλύει τον σχηματισμένο θρόμβο. Μερικοί ασθενείς που πληρούν τις ενδείξεις μπορούν επίσης να αντιμετωπιστούν με χειρουργική επέμβαση.

1. Φαρμακευτική αγωγή:

1) Αντιπηκτικά: Χρησιμοποιούνται συνήθως ηπαρίνη, η βαρφαρίνη και τα νέα από του στόματος αντιπηκτικά. Η ηπαρίνη έχει ισχυρή αντιπηκτική δράση in vivo και in vitro, η οποία μπορεί να αποτρέψει αποτελεσματικά την εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση και την πνευμονική εμβολή. Χρησιμοποιείται συχνά για τη θεραπεία του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου και της φλεβικής θρομβοεμβολής. Πρέπει να σημειωθεί ότι η ηπαρίνη μπορεί να χωριστεί σε μη κλασματωμένη ηπαρίνη και ηπαρίνη χαμηλού μοριακού βάρους, η τελευταία κυρίως με υποδόρια ένεση. Η βαρφαρίνη μπορεί να αποτρέψει την ενεργοποίηση των εξαρτώμενων από τη βιταμίνη Κ παραγόντων πήξης. Είναι ένα ενδιάμεσο αντιπηκτικό τύπου δικουμαρίνης. Χρησιμοποιείται κυρίως σε ασθενείς μετά από αντικατάσταση τεχνητής καρδιακής βαλβίδας, ασθενείς υψηλού κινδύνου κολπικής μαρμαρυγής και θρομβοεμβολής. Η αιμορραγία και άλλες ανεπιθύμητες αντιδράσεις απαιτούν στενή παρακολούθηση της λειτουργίας της πήξης κατά τη διάρκεια της φαρμακευτικής αγωγής. Τα νέα από του στόματος αντιπηκτικά είναι σχετικά ασφαλή και αποτελεσματικά από του στόματος αντιπηκτικά τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των φαρμάκων saban και της ετεξιλικής δαβιγατράνης.

2) Αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα: συμπεριλαμβανομένων της ασπιρίνης, της κλοπιδογρέλης, της αμπσιξιμάμπης κ.λπ., μπορούν να αναστείλουν τη συσσώρευση αιμοπεταλίων, αναστέλλοντας έτσι τον σχηματισμό θρόμβων. Στο οξύ στεφανιαίο σύνδρομο, τη διαστολή με μπαλόνι στεφανιαίας αρτηρίας και σε καταστάσεις υψηλής θρομβωτικής δράσης, όπως η εμφύτευση στεντ, η ασπιρίνη και η κλοπιδογρέλη χρησιμοποιούνται συνήθως σε συνδυασμό.

3) Θρομβολυτικά φάρμακα: συμπεριλαμβανομένων της στρεπτοκινάσης, της ουροκινάσης και του ενεργοποιητή πλασμινογόνου των ιστών, κ.λπ., τα οποία μπορούν να προάγουν τη θρομβόλυση και να βελτιώσουν τα συμπτώματα των ασθενών.

2. Χειρουργική θεραπεία:

Συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής θρομβεκτομής, της θρομβόλυσης με καθετήρα, της υπερηχητικής αφαίρεσης και της μηχανικής αναρρόφησης θρόμβου, είναι απαραίτητο να κατανοούνται αυστηρά οι ενδείξεις και οι αντενδείξεις της χειρουργικής επέμβασης. Κλινικά, πιστεύεται γενικά ότι οι ασθενείς με δευτερογενή θρόμβωση που προκαλείται από παλαιό θρόμβο, δυσλειτουργία πήξης και κακοήθεις όγκους δεν είναι κατάλληλοι για χειρουργική θεραπεία και πρέπει να αντιμετωπίζονται ανάλογα με την εξέλιξη της κατάστασης του ασθενούς και υπό την καθοδήγηση ενός γιατρού.