සාමාන්‍ය ගැබ් ගැනීමකදී, හෘද ප්‍රතිදානය වැඩි වන අතර ගර්භණී වයස වැඩිවීමත් සමඟ පර්යන්ත ප්‍රතිරෝධය අඩු වේ. සාමාන්‍යයෙන් විශ්වාස කරන්නේ ගැබ්ගැනීමේ සති 8 සිට 10 දක්වා කාලය තුළ හෘද ප්‍රතිදානය වැඩි වීමට පටන් ගන්නා බවත්, ගැබ්ගැනීමේ සති 32 සිට 34 දක්වා උපරිමයට ළඟා වන බවත්, එය ගැබ්ගැනීම් නොවන කාලයට වඩා 30% සිට 45% දක්වා වැඩි වන බවත්, දරු ප්‍රසූතිය දක්වා මෙම මට්ටම පවත්වා ගන්නා බවත්ය. පර්යන්ත සනාල ප්‍රතිරෝධය අඩු වීම ධමනි පීඩනය අඩු කරන අතර ඩයස්ටොලික් රුධිර පීඩනය සැලකිය යුතු ලෙස අඩු වන අතර ස්පන්දන පීඩන වෙනස පුළුල් වේ. ගර්භනීභාවයේ සති 6 සිට 10 දක්වා, ගර්භනී කාන්තාවන්ගේ රුධිර පරිමාව ගර්භණී වයස වැඩිවීමත් සමඟ වැඩි වන අතර ගැබ්ගැනීම අවසානයේ 40% කින් පමණ වැඩි වේ, නමුත් ප්ලාස්මා පරිමාව වැඩිවීම රතු රුධිර සෛල ගණනට වඩා බෙහෙවින් වැඩි වේ, ප්ලාස්මාව 40% සිට 50% දක්වා වැඩි වන අතර රතු රුධිර සෛල 10% සිට 15% දක්වා වැඩි වේ. එබැවින්, සාමාන්‍ය ගැබ්ගැනීමේදී, රුධිරය තනුක කර ඇති අතර, රුධිර දුස්ස්රාවිතතාවය අඩුවීම, රක්තපාත අඩුවීම සහ එරිත්‍රෝසයිට් අවසාදිත අනුපාතය වැඩි වීම ලෙස ප්‍රකාශ වේ [1].

රුධිර කැටි ගැසීමේ සාධක Ⅱ, Ⅴ, VII, Ⅷ, IX, සහ Ⅹ යන සියල්ලම ගර්භණී සමයේදී වැඩි වන අතර මැද හා ප්‍රමාද ගර්භනී අවධියේදී සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා 1.5 සිට 2.0 ගුණයකින් ළඟා විය හැකි අතර කැටි ගැසීමේ සාධක Ⅺ සහ  වල ක්‍රියාකාරකම් අඩු වේ. ෆයිබ්‍රිනොපෙප්ටයිඩ A, ෆයිබ්‍රිනොපෙප්ටයිඩ B, ත්‍රොම්බිනොජන්, පට්ටිකා සාධකය Ⅳ සහ ෆයිබ්‍රිනොජන් සැලකිය යුතු ලෙස වැඩි වූ අතර ඇන්ටිත්‍රොම්බින් Ⅲ සහ ප්‍රෝටීන් C සහ ප්‍රෝටීන් S අඩු විය. ගර්භණී සමයේදී, ප්‍රෝතොම්බින් කාලය සහ සක්‍රිය අර්ධ ප්‍රෝතොම්බින් කාලය කෙටි වන අතර, ප්ලාස්මා ෆයිබ්‍රිනොජන් අන්තර්ගතය සැලකිය යුතු ලෙස වැඩි වන අතර, එය තුන්වන ත්‍රෛමාසිකයේදී 4-6 g/L දක්වා වැඩි විය හැකි අතර එය ගර්භනී නොවන කාලයට වඩා 50% ක් පමණ වැඩි වේ. ඊට අමතරව, ප්ලාස්මිනොජන් වැඩි විය, යුග්ලොබියුලින් ද්‍රාව්‍ය කාලය දිගු විය, සහ කැටි ගැසීමේ-ප්‍රතිදේහකරණ වෙනස්කම් ශරීරය අධි කැටි ගැසීමේ තත්වයකට පත් කළ අතර, එය දරු ප්‍රසූතියේදී වැදෑමහ අවහිර වීමෙන් පසු ඵලදායී රක්තපාතයට ප්‍රයෝජනවත් විය. මීට අමතරව, ගර්භණී සමයේදී අනෙකුත් අධි රුධිර කැටි ගැසීමේ සාධක අතරට රුධිරයේ සම්පූර්ණ කොලෙස්ටරෝල්, ෆොස්ෆොලිපිඩ් සහ ට්‍රයසයිල්ග්ලිසරෝල් වැඩි වීම, වැදෑමහ මගින් ස්‍රාවය කරන ඇන්ඩ්‍රොජන් සහ ප්‍රොජෙස්ටරෝන්, ඇතැම් රුධිර කැටි ගැසීමේ නිෂේධක, වැදෑමහ, ගර්භාෂ ඩෙසිඩුවා සහ කළල වල බලපෑම අඩු කරයි. ත්‍රොම්බොප්ලාස්ටින් ද්‍රව්‍ය ආදිය තිබීම රුධිරය අධි රුධිර කැටි ගැසීමේ තත්වයක පැවතීමට ප්‍රවර්ධනය කළ හැකි අතර, ගර්භණී වයස වැඩිවීමත් සමඟ මෙම වෙනස උග්‍ර වේ. මධ්‍යස්ථ අධි රුධිර කැටි ගැසීම යනු භෞතික විද්‍යාත්මක ආරක්ෂිත පියවරක් වන අතර එය ධමනි, ගර්භාෂ බිත්තිය සහ වැදෑමහ විලී වල ෆයිබ්‍රින් තැන්පත් වීම පවත්වා ගැනීමට, වැදෑමහයේ අඛණ්ඩතාව පවත්වා ගැනීමට සහ ඉවත් කිරීම හේතුවෙන් ත්‍රොම්බස් සෑදීමට සහ දරු ප්‍රසූතියේදී සහ පසු වේගවත් රක්තපාතයට පහසුකම් සැලසීමට ප්‍රයෝජනවත් වේ. , පශ්චාත් ප්‍රසව රුධිර වහනය වැළැක්වීම සඳහා වැදගත් යාන්ත්‍රණයකි. කැටි ගැසීමේදී, ද්විතියික ෆයිබ්‍රිනොලයිටික් ක්‍රියාකාරිත්වය ගර්භාෂ සර්පිලාකාර ධමනි සහ ශිරා කෝඨරකවල ත්‍රොම්බස් ඉවත් කිරීමට සහ එන්ඩොමෙට්‍රියම් පුනර්ජනනය සහ අලුත්වැඩියාව වේගවත් කිරීමට ද පටන් ගනී [2].

කෙසේ වෙතත්, අධි රුධිර කැටි ගැසීමේ තත්වයක් බොහෝ ප්‍රසව සංකූලතා ඇති කළ හැකිය. මෑත වසරවලදී, බොහෝ ගර්භනී කාන්තාවන් ත්‍රොම්බොසිස් රෝගයට ගොදුරු වන බව අධ්‍යයනවලින් සොයාගෙන ඇත. ජානමය දෝෂ හෝ ප්‍රතිදේහජනක ප්‍රෝටීන, කැටි ගැසීමේ සාධක සහ ෆයිබ්‍රිනොලයිටික් ප්‍රෝටීන වැනි අත්පත් කරගත් අවදානම් සාධක හේතුවෙන් ගර්භනී කාන්තාවන් තුළ ඇති වන ත්‍රොම්බොම්බොලිසම් රෝගයේ මෙම රෝග තත්වය ත්‍රොම්බොසිස් ලෙස හැඳින්වේ. (ත්‍රොම්බොෆිලියා), ප්‍රොත්‍රොම්බොටික් තත්වය ලෙසද හැඳින්වේ. මෙම ප්‍රොම්බොටික් තත්වය අනිවාර්යයෙන්ම ත්‍රොම්බොටික් රෝගයට හේතු නොවන නමුත් කැටි ගැසීමේ-ප්‍රතිදේහජනක යාන්ත්‍රණයන්හි හෝ ෆයිබ්‍රිනොලයිටික් ක්‍රියාකාරිත්වයේ අසමතුලිතතාවයන්, ගර්භාෂ සර්පිලාකාර ධමනි හෝ විලස් වල ක්ෂුද්‍ර රුධිර නාල වල ක්ෂුද්‍ර රුධිර නාල වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස දුර්වල වැදෑමහ සිදුරු වීම හෝ පූර්ව ක්ලැම්ප්සියාව, වැදෑමහ අවහිර වීම, වැදෑමහ ආඝාතය, ව්‍යාප්ත වූ අභ්‍යන්තර රුධිර කැටි ගැසීම (DIC), කලලරූපී වර්ධන සීමා කිරීම, පුනරාවර්තන ගබ්සා වීම, මළ දරු උපත් සහ නොමේරූ දරු උපත් යනාදිය වැනි ආඝාත හේතුවෙන් අහිතකර ගැබ්ගැනීම් ප්‍රතිඵල ඇති විය හැක. දරුණු අවස්ථාවල දී මාතෘ සහ ප්‍රසව මරණයට හේතු විය හැක.