D-dimer berasal daripada gumpalan fibrin berangkai silang yang dilarutkan oleh plasmin. Ia terutamanya mencerminkan fungsi litik fibrin. Ia terutamanya digunakan dalam diagnosis tromboembolisme vena, trombosis vena dalam dan embolisme pulmonari dalam amalan klinikal. Ujian kualitatif D-dimer adalah negatif, jika ujian kuantitatif hendaklah kurang daripada 200μg/L.

Peningkatan D-dimer atau keputusan ujian positif sering dilihat dalam penyakit yang berkaitan dengan hiperfibrinolisis sekunder, seperti keadaan hiperkoagulasi, pembekuan intravaskular tersebar, penyakit buah pinggang, penolakan pemindahan organ, dan terapi trombolitik. Di samping itu, apabila terdapat trombosis yang diaktifkan dalam saluran darah badan, atau penyakit yang disertai dengan aktiviti fibrinolitik, D-dimer juga akan meningkat dengan ketara. Penyakit biasa seperti infarksi miokardium, embolisme pulmonari, trombosis vena dalam bahagian bawah badan, infarksi serebrum Dll.; beberapa jangkitan, pembedahan, penyakit tumor, dan nekrosis tisu juga menyebabkan peningkatan D-dimer; di samping itu, beberapa penyakit autoimun manusia, seperti endokarditis reumatik, artritis reumatoid, Lupus eritematosus sistemik, dsb., juga boleh menyebabkan peningkatan D-dimer.

Selain mendiagnosis penyakit, pengesanan kuantitatif D-dimer juga boleh mencerminkan secara kuantitatif kesan trombolitik ubat dalam amalan klinikal. Aspek penyakit, dsb., semuanya membantu.

Dalam kes D-dimer yang tinggi, badan berisiko tinggi untuk mengalami trombosis. Pada masa ini, penyakit utama perlu didiagnosis secepat mungkin, dan program pencegahan trombosis perlu dimulakan mengikut skor DVT. Sesetengah ubat boleh dipilih untuk terapi antikoagulasi, seperti suntikan subkutaneus kalsium heparin berat molekul rendah atau rivaroxaban, yang mempunyai kesan pencegahan tertentu terhadap pembentukan trombosis. Mereka yang mempunyai lesi trombotik perlu menjalani pembedahan tumor trombolitik secepat mungkin dalam tempoh masa keemasan, dan menyemak D-dimer secara berkala.