डी-डाइमर प्लाज्मिनद्वारा विघटित क्रस-लिङ्क गरिएको फाइब्रिन क्लटबाट प्राप्त हुन्छ। यसले मुख्यतया फाइब्रिनको लाइटिक प्रकार्यलाई प्रतिबिम्बित गर्दछ। यो मुख्यतया क्लिनिकल अभ्यासमा शिरापरक थ्रोम्बोइम्बोलिज्म, गहिरो नसा थ्रोम्बोसिस र पल्मोनरी एम्बोलिज्मको निदानमा प्रयोग गरिन्छ। यदि मात्रात्मक परीक्षण २००μg/L भन्दा कम हुनुपर्छ भने डी-डाइमर गुणात्मक परीक्षण नकारात्मक हुन्छ।

बढेको D-डाइमर वा सकारात्मक परीक्षण परिणामहरू प्रायः माध्यमिक हाइपरफाइब्रिनोलिसिससँग सम्बन्धित रोगहरूमा देखिन्छन्, जस्तै हाइपरकोगुलेबल अवस्था, प्रसारित इन्ट्राभास्कुलर कोगुलेसन, मृगौला रोग, अंग प्रत्यारोपण अस्वीकृति, र थ्रोम्बोलाइटिक थेरापी। यसको अतिरिक्त, जब शरीरको रक्तनलीहरूमा सक्रिय थ्रोम्बोसिस हुन्छ, वा फाइब्रिनोलाइटिक गतिविधिसँग सम्बन्धित रोगहरू हुन्छन्, D-डाइमर पनि उल्लेखनीय रूपमा बढ्नेछ। मायोकार्डियल इन्फार्क्शन, पल्मोनरी एम्बोलिज्म, तल्लो चरम गहिरो नसा थ्रोम्बोसिस, सेरेब्रल इन्फार्क्शन आदि जस्ता सामान्य रोगहरू; केही संक्रमण, शल्यक्रिया, ट्युमर रोगहरू, र टिस्यु नेक्रोसिसले पनि D-डाइमर बढाउँछ; यसको अतिरिक्त, केही मानव अटोइम्यून रोगहरू, जस्तै रुमेटिक एन्डोकार्डाइटिस, रुमेटोइड गठिया, प्रणालीगत लुपस एरिथेमाटोसस, आदि, ले पनि D-डाइमर बढाउन सक्छ।

रोगहरूको निदान गर्नुको साथै, D-dimer को मात्रात्मक पहिचानले क्लिनिकल अभ्यासमा औषधिको थ्रोम्बोलाइटिक प्रभावलाई पनि मात्रात्मक रूपमा प्रतिबिम्बित गर्न सक्छ। रोगहरू, आदि सबै पक्षहरू उपयोगी छन्।

बढेको डी-डाइमरको अवस्थामा, शरीर थ्रोम्बोसिसको उच्च जोखिममा हुन्छ। यस समयमा, प्राथमिक रोगको निदान सकेसम्म चाँडो गर्नुपर्छ, र थ्रोम्बोसिस रोकथाम कार्यक्रम DVT स्कोर अनुसार सुरु गर्नुपर्छ। एन्टीकोगुलेसन थेरापीको लागि केही औषधिहरू छनोट गर्न सकिन्छ, जस्तै कम आणविक तौल हेपरिन क्याल्सियम वा रिभारोक्साबानको सबकुटेनियस इन्जेक्सन, जसले थ्रोम्बोसिसको गठनमा निश्चित निवारक प्रभाव पार्छ। थ्रोम्बोटिक घाव भएकाहरूलाई सुनौलो समय भित्र सकेसम्म चाँडो थ्रोम्बोलाइटिक ट्युमर गर्नुपर्छ, र समय-समयमा D-डाइमरको समीक्षा गर्नुपर्छ।