त्यसो भए, किन सीरम ट्यूबको सामान्य सङ्कलन (एडिटिभ बिना वा कोगुलेन्ट सहित) नमूनाहरूले पनि भिट्रोमा फाइब्रिन क्लटहरू बनाए, तर ठूलो मात्रामा FDP र D-डाइमर उत्पन्न गर्न घटेन? यो सीरम ट्यूबमा निर्भर गर्दछ। नमूना सङ्कलन गरिसकेपछि के भयो: पहिलो, रगतमा ठूलो मात्रामा tPA प्रवेश गर्दैन; दोस्रो, यदि थोरै मात्रामा tPA रगतमा प्रवेश गर्छ भने पनि, नि:शुल्क tPA PAI-1 द्वारा बाँधिनेछ र फाइब्रिनमा संलग्न हुनुभन्दा लगभग ५ मिनेटमा यसको गतिविधि गुमाउनेछ। यस समयमा, additives बिना वा कोगुलेन्ट बिना सीरम ट्यूबमा प्रायः फाइब्रिन गठन हुँदैन। additives बिना रगत प्राकृतिक रूपमा जम्न दस मिनेट भन्दा बढी समय लाग्छ, जबकि कोगुलेन्ट (सामान्यतया सिलिकन पाउडर) भएको रगत आन्तरिक रूपमा सुरु हुन्छ। रगत जम्ने मार्गबाट ​​फाइब्रिन बनाउन पनि ५ मिनेट भन्दा बढी समय लाग्छ। थप रूपमा, भिट्रोमा कोठाको तापक्रममा फाइब्रिनोलाइटिक गतिविधि पनि प्रभावित हुनेछ।

यस विषयमा फेरि थ्रोम्बोइलास्टोग्रामको बारेमा कुरा गरौं: तपाईं बुझ्न सक्नुहुन्छ कि सीरम ट्यूबमा रगतको थक्का सजिलै बिग्रँदैन, र तपाईं बुझ्न सक्नुहुन्छ किन थ्रोम्बोइलास्टोग्राम परीक्षण (TEG) हाइपरफाइब्रिनोलिसिस प्रतिबिम्बित गर्न संवेदनशील छैन - दुवै अवस्थाहरू यो समान छ, अवश्य पनि, TEG परीक्षणको समयमा तापक्रम 37 डिग्रीमा कायम राख्न सकिन्छ। यदि TEG फाइब्रिनोलिसिस स्थिति प्रतिबिम्बित गर्न बढी संवेदनशील छ भने, एउटा तरिका इन भिट्रो TEG प्रयोगमा tPA थप्नु हो, तर अझै पनि मानकीकरण समस्याहरू छन् र कुनै विश्वव्यापी प्रयोग छैन; थप रूपमा, यो नमूना पछि तुरुन्तै बेडसाइडमा मापन गर्न सकिन्छ, तर वास्तविक प्रभाव पनि धेरै सीमित छ। फाइब्रिनोलिटिक गतिविधि मूल्याङ्कन गर्नको लागि परम्परागत र अधिक प्रभावकारी परीक्षण युग्लोबुलिनको विघटन समय हो। यसको संवेदनशीलताको कारण TEG भन्दा बढी छ। परीक्षणमा, pH मान र सेन्ट्रीफ्यूगेशन समायोजन गरेर एन्टी-प्लाज्मिन हटाइन्छ, तर परीक्षणले लामो समय लिन्छ र अपेक्षाकृत नराम्रो हुन्छ, र यो प्रयोगशालाहरूमा विरलै गरिन्छ।