D-dimero devenas de la krucligita fibrina koagulaĵo solvita per plasmino. Ĝi ĉefe reflektas la litikan funkcion de fibrino. Ĝi estas ĉefe uzata en la diagnozo de vejna tromboembolio, profunda vejna trombozo kaj pulma embolio en klinika praktiko. Kvalita testo de D-dimero estas negativa, se kvanta testo estas malpli ol 200μg/L.

Pliigitaj D-dimeroj aŭ pozitivaj testrezultoj ofte videblas en malsanoj rilataj al sekundara hiperfibrinolizo, kiel ekzemple hiperkoagulebla stato, disvastigita intravaskula koaguliĝo, rena malsano, organ-transplanta malakcepto kaj trombolitika terapio. Krome, kiam estas aktivigita trombozo en la sangaj vaskuloj de la korpo, aŭ malsanoj akompanataj de fibrinolitika agado, D-dimero ankaŭ signife pliiĝas. Oftaj malsanoj kiel miokardia infarkto, pulma embolio, profunda vejnotrombozo de malsupraj membroj, cerba infarkto ktp.; iuj infektoj, kirurgio, tumormalsanoj kaj hista nekrozo ankaŭ kondukas al pliigita D-dimero; krome, iuj homaj aŭtoimunaj malsanoj, kiel reŭmatisma endokardito, reŭmatoida artrito, ĉiea lupo eritematozo ktp., ankaŭ povas kaŭzi pliigitajn D-dimerojn.

Krom diagnozi malsanojn, la kvanta detekto de D-dimero ankaŭ povas kvante reflekti la trombolitikan efikon de medikamentoj en klinika praktiko. Aspektoj de malsanoj, ktp., ĉiuj estas helpemaj.

En kazo de pliigita D-dimero, la korpo havas altan riskon de trombozo. Tiam, la ĉefa malsano devus esti diagnozita kiel eble plej baldaŭ, kaj la trombozo-preventprogramo devus esti komencita laŭ la DVT-poentaro. Kelkaj medikamentoj povas esti elektitaj por antikoagula terapio, kiel subkutana injekto de malaltmolekula heparino kalcia aŭ rivaroksabano, kiuj havas certan preventan efikon kontraŭ la formado de trombozo. Tiuj kun trombozaj lezoj bezonas tromboliti la tumoron kiel eble plej baldaŭ ene de la ora tempo, kaj periode revizii la D-dimeron.