1. Kliniczne zastosowanie projektów krzepnięcia krwi w chorobach serca i naczyń mózgowych
Na całym świecie liczba osób cierpiących na choroby układu krążenia i naczyń mózgowych jest duża i z roku na rok wykazuje tendencję wzrostową. W praktyce klinicznej u pacjentów z chorobami układu krążenia i naczyń mózgowych objawy pojawiają się w krótkim czasie, a towarzyszy im krwotok śródmózgowy, co negatywnie wpływa na rokowanie i zagraża życiu pacjentów.
Istnieje wiele chorób układu sercowo-naczyniowego i mózgowo-naczyniowego, a czynniki wpływające na nie są bardzo złożone. Wraz z ciągłym pogłębianiem badań klinicznych nad krzepnięciem krwi, stwierdzono, że w chorobach układu sercowo-naczyniowego i mózgowo-naczyniowego czynniki krzepnięcia mogą być również wykorzystywane jako czynniki ryzyka. Badania kliniczne wykazały, że zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne drogi krzepnięcia u takich pacjentów mają wpływ na diagnostykę, ocenę i rokowanie w tych chorobach. Dlatego kompleksowa ocena ryzyka krzepnięcia u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego i mózgowo-naczyniowego ma ogromne znaczenie.
2. Dlaczego pacjenci z chorobami serca i naczyń mózgowych powinni zwracać uwagę na wskaźniki krzepnięcia
Choroby układu krążenia i naczyń mózgowych to choroby, które poważnie zagrażają zdrowiu i życiu człowieka. Charakteryzują się wysoką śmiertelnością i wysokim wskaźnikiem niepełnosprawności.
Dzięki oznaczaniu funkcji krzepnięcia u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych można ocenić, czy u pacjenta występuje krwotok i jakie jest ryzyko wystąpienia zakrzepicy żylnej; w trakcie późniejszej terapii przeciwzakrzepowej można także ocenić efekt przeciwzakrzepowy i zalecić leczenie kliniczne w celu zapobiegania krwawieniu.
1) Pacjenci po udarze mózgu
Udar kardioemboliczny to udar niedokrwienny spowodowany zatorem zatorowym w tętnicach mózgowych, który stanowi od 14% do 30% wszystkich udarów niedokrwiennych. Wśród nich udar związany z migotaniem przedsionków stanowi ponad 79% wszystkich udarów kardioembolicznych, a udary kardioemboliczne są poważniejsze i powinny być wcześnie diagnozowane i aktywnie interweniowane. Aby ocenić ryzyko zakrzepicy i leczenie przeciwzakrzepowe pacjentów, a także leczenie przeciwzakrzepowe, konieczne jest kliniczne wykorzystanie wskaźników krzepnięcia w celu oceny efektu przeciwzakrzepowego i precyzyjnego doboru leków przeciwzakrzepowych w celu zapobiegania krwawieniom.
Największym ryzykiem u pacjentów z migotaniem przedsionków jest zakrzepica tętnicza, zwłaszcza zatorowość mózgowa. Zalecenia dotyczące leczenia przeciwzakrzepowego w przypadku zawału mózgu wtórnego do migotania przedsionków:
1. Rutynowe i natychmiastowe stosowanie leków przeciwzakrzepowych nie jest zalecane u pacjentów z ostrym zawałem mózgu.
2. U pacjentów leczonych trombolitycznie nie zaleca się stosowania leków przeciwzakrzepowych w ciągu 24 godzin.
3. Jeżeli nie występują przeciwwskazania, takie jak skłonność do krwawień, ciężka choroba wątroby i nerek, ciśnienie krwi >180/100 mmHg itp., poniższe schorzenia można uznać za wskazanie do selektywnego stosowania leków przeciwzakrzepowych:
(1) U pacjentów z zawałem serca (np. ze sztuczną zastawką, migotaniem przedsionków, zawałem mięśnia sercowego z zakrzepem przyściennym, zakrzepicą lewego przedsionka itp.) istnieje większe ryzyko nawracającego udaru.
(2) Pacjenci z udarem niedokrwiennym mózgu, u których występuje niedobór białka C, niedobór białka S, aktywna oporność na białko C i inni pacjenci podatni na trombopronezę; pacjenci z objawowym tętniakiem rozwarstwiającym pozaczaszkowym; pacjenci ze zwężeniem tętnicy wewnątrzczaszkowej i wewnątrzczaszkowej.
(3) U pacjentów leżących w łóżku z powodu zawału mózgu można stosować małą dawkę heparyny lub odpowiadającą jej dawkę heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH) w celu zapobiegania zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej.
2) Znaczenie monitorowania wskaźnika krzepnięcia w przypadku stosowania leków przeciwzakrzepowych
• PT: Wyniki pomiaru INR w laboratorium są dobre i mogą być wykorzystane do ustalenia dawki warfaryny; można również ocenić ryzyko krwawienia w przypadku rywaroksabanu i edoksabanu.
• APTT: Można go stosować do oceny skuteczności i bezpieczeństwa (umiarkowanych dawek) heparyny niefrakcjonowanej oraz do jakościowej oceny ryzyka krwawienia związanego z dabigatranem.
• TT: Wrażliwy na dabigatran, stosowany w celu sprawdzenia pozostałości dabigatranu we krwi.
• D-Dimer/FDP: Można go stosować do oceny efektu terapeutycznego leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna i heparyna, a także do oceny efektu terapeutycznego leków trombolitycznych, takich jak urokinaza, streptokinaza i alteplaza.
• AT-III: Można go stosować do określania efektów leczenia heparyną, heparyną drobnocząsteczkową i fondaparynuksem oraz do wskazywania, czy konieczna jest zmiana leków przeciwzakrzepowych w praktyce klinicznej.
3). Leczenie przeciwzakrzepowe przed i po kardiowersji migotania przedsionków
Podczas kardiowersji migotania przedsionków istnieje ryzyko wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych, a odpowiednie leczenie przeciwzakrzepowe może je zmniejszyć. U pacjentów niestabilnych hemodynamicznie z migotaniem przedsionków, wymagających pilnej kardiowersji, rozpoczęcie leczenia przeciwzakrzepowego nie powinno opóźniać kardiowersji. Jeśli nie ma przeciwwskazań, należy jak najszybciej zastosować heparynę, heparynę drobnocząsteczkową lub NOAC, a jednocześnie wykonać kardiowersję.
Wizytówka
Chiński WeChat