مطالعات نشان داده‌اند که مسافران هواپیما، قطار، اتوبوس یا ماشین که برای سفری بیش از چهار ساعت نشسته می‌مانند، با رکود خون وریدی و تشکیل لخته‌های خون در رگ‌ها، در معرض خطر بیشتری برای ترومبوآمبولی وریدی هستند. علاوه بر این، مسافرانی که در مدت زمان کوتاهی چندین پرواز انجام می‌دهند نیز در معرض خطر بیشتری هستند، زیرا خطر ترومبوآمبولی وریدی پس از پایان پرواز به طور کامل از بین نمی‌رود، اما به مدت چهار هفته بالا می‌ماند.

این گزارش نشان می‌دهد عوامل دیگری نیز وجود دارند که ممکن است خطر ترومبوآمبولی وریدی را در طول سفر افزایش دهند، از جمله چاقی، قد بسیار بلند یا بسیار کوتاه (بالای ۱.۹ متر یا کمتر از ۱.۶ متر)، استفاده از قرص‌های ضدبارداری خوراکی و بیماری‌های خونی ارثی.

کارشناسان پیشنهاد می‌کنند که حرکت بالا و پایین مفصل مچ پا می‌تواند عضلات ساق پا را ورزش دهد و جریان خون را در رگ‌های عضلات ساق پا تقویت کند و در نتیجه رکود خون را کاهش دهد. علاوه بر این، افراد باید از پوشیدن لباس‌های تنگ هنگام سفر خودداری کنند، زیرا چنین لباس‌هایی ممکن است باعث رکود خون شوند.

در سال ۲۰۰۰، مرگ یک زن جوان بریتانیایی در یک پرواز طولانی در استرالیا بر اثر آمبولی ریوی، توجه رسانه‌ها و عموم را به خطر ترومبوز در مسافران پروازهای طولانی جلب کرد. سازمان بهداشت جهانی (WHO) پروژه جهانی خطرات سفر سازمان بهداشت جهانی (WHO Global Travel Hazards Project) را در سال ۲۰۰۱ راه‌اندازی کرد، با هدف مرحله اول تأیید اینکه آیا سفر خطر ترومبوآمبولی وریدی را افزایش می‌دهد و تعیین شدت خطر؛ پس از تأمین بودجه کافی، مطالعه مرحله دوم A با هدف شناسایی اقدامات پیشگیرانه مؤثر آغاز خواهد شد.

طبق گفته سازمان بهداشت جهانی، دو مورد از شایع‌ترین علائم ترومبوآمبولی وریدی، ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریوی هستند. ترومبوز ورید عمقی وضعیتی است که در آن لخته خون یا ترومبوز در یک ورید عمقی، معمولاً در ساق پا، تشکیل می‌شود. علائم ترومبوز ورید عمقی عمدتاً درد، حساسیت و تورم در ناحیه آسیب‌دیده است.

ترومبوآمبولی زمانی رخ می‌دهد که یک لخته خون در رگ‌های اندام تحتانی (ناشی از ترومبوز ورید عمقی) جدا شده و در بدن به ریه‌ها منتقل شود، جایی که رسوب کرده و جریان خون را مسدود می‌کند. به این حالت آمبولی ریوی گفته می‌شود. علائم آن شامل درد قفسه سینه و مشکل در تنفس است.

سازمان بهداشت جهانی اعلام کرد که ترومبوآمبولی وریدی را می‌توان از طریق نظارت پزشکی تشخیص داد و درمان کرد، اما اگر درمان نشود، می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد.