De ESR, ook wel bekend als erytrocytenbezinkingssnelheid, is gerelateerd aan de viscositeit van het plasma, met name aan de aggregatiekracht tussen rode bloedcellen. Hoe groter de aggregatiekracht tussen rode bloedcellen, hoe hoger de erytrocytenbezinkingssnelheid, en omgekeerd. Daarom wordt de erytrocytenbezinkingssnelheid klinisch vaak gebruikt als indicator voor inter-erytrocytenaggregatie. De ESR is een niet-specifieke test en kan niet op zichzelf worden gebruikt om een ​​ziekte te diagnosticeren.

De BSE-waarde wordt klinisch voornamelijk gebruikt voor:

1. Om de veranderingen en genezende effecten van tuberculose en reumatische koorts te observeren, geeft een versnelde BSE-waarde aan dat de ziekte terugkerend en actief is; wanneer de ziekte verbetert of stopt, herstelt de BSE-waarde geleidelijk. Het wordt ook gebruikt als referentie bij de diagnose.

2. Differentiële diagnose van bepaalde aandoeningen, zoals myocardinfarct en angina pectoris, maagkanker en maagzweer, bekkenkanker en ongecompliceerde ovariumcyste. Bij de eerstgenoemde aandoening was de BSE significant verhoogd, terwijl deze bij de laatstgenoemde normaal of licht verhoogd was.

3. Bij patiënten met multipel myeloom is een grote hoeveelheid abnormale globuline in het plasma aanwezig en is de bezinkingssnelheid van de erytrocyten aanzienlijk versneld. De bezinkingssnelheid van de erytrocyten kan worden gebruikt als een van de belangrijke diagnostische indicatoren.

4. De bezinkingssnelheid van de erytrocyten (ESR) kan worden gebruikt als laboratoriumindicator voor de activiteit van reumatoïde artritis. Bij herstel kan de ESR dalen. Klinische observaties tonen echter aan dat bij sommige patiënten met reumatoïde artritis de ESR weliswaar daalt (niet noodzakelijkerwijs tot een normaal niveau), maar dat de symptomen en verschijnselen zoals gewrichtspijn, zwelling en ochtendstijfheid verbeteren. Bij andere patiënten daarentegen, hoewel de klinische gewrichtssymptomen volledig verdwenen zijn, blijft de ESR hoog.