ترومبوز فقط مکانیسم طبیعی لخته شدن خون در بدن است. بدون ترومبوز، اکثر مردم در اثر "از دست دادن خون بیش از حد" جان خود را از دست میدهند.
هر یک از ما زخمی شدهایم و خونریزی داریم، مانند یک بریدگی کوچک روی بدن که به زودی خونریزی خواهد کرد. اما بدن انسان از خود محافظت میکند. برای جلوگیری از خونریزی تا زمان مرگ، خون به آرامی در محل خونریزی منعقد میشود، یعنی خون در رگ آسیب دیده لخته تشکیل میدهد. به این ترتیب، دیگر خونریزی متوقف میشود.
وقتی خونریزی متوقف میشود، بدن ما به آرامی ترومبوز را حل میکند و به خون اجازه میدهد دوباره گردش کند.
مکانیسمی که ترومبوز را تولید میکند، سیستم انعقاد خون نام دارد؛ مکانیسمی که ترومبوز را از بین میبرد، سیستم فیبرینولیتیک نامیده میشود. به محض اینکه رگ خونی در بدن انسان آسیب ببیند، سیستم انعقاد خون بلافاصله فعال میشود تا از ادامه خونریزی جلوگیری کند؛ به محض اینکه ترومبوز رخ میدهد، سیستم فیبرینولیتیک که ترومبوز را از بین میبرد، برای حل کردن لخته خون فعال میشود.
این دو سیستم از نظر دینامیکی متعادل هستند و تضمین میکنند که خون نه منعقد شود و نه بیش از حد خونریزی کند.
با این حال، بسیاری از بیماریها منجر به عملکرد غیرطبیعی سیستم انعقادی و همچنین آسیب به لایه داخلی رگ خونی میشوند و رکود خون باعث میشود سیستم فیبرینولیتیک برای حل کردن ترومبوز خیلی دیر یا ناکافی عمل کند.
برای مثال، در انفارکتوس حاد میوکارد، ترومبوز در رگهای خونی قلب وجود دارد. وضعیت رگهای خونی بسیار نامناسب است، آسیبهای مختلف لایه داخلی قلب وجود دارد و تنگی رگ همراه با رکود جریان خون وجود دارد، هیچ راهی برای حل کردن ترومبوز وجود ندارد و ترومبوز فقط بزرگتر و بزرگتر میشود.
برای مثال، در افرادی که مدت طولانی بستری هستند، جریان خون موضعی در پاها کند است، لایه داخلی رگهای خونی آسیب میبیند و لخته خون تشکیل میشود. لخته خون همچنان حل میشود، اما سرعت حل شدن آن به اندازه کافی سریع نیست، ممکن است جدا شود، در امتداد سیستم خونی به شریان ریوی برگردد، در شریان ریوی گیر کند و باعث آمبولی ریوی شود که آن هم کشنده است.
در این زمان، برای اطمینان از ایمنی بیماران، لازم است ترومبولیز به صورت مصنوعی انجام شود و داروهایی که برای تقویت ترومبولیز استفاده میشوند، مانند "اوروکیناز" تزریق شوند. با این حال، ترومبولیز معمولاً باید در مدت زمان کوتاهی از ترومبوز، مثلاً ظرف ۶ ساعت، انجام شود. اگر مدت زمان زیادی طول بکشد، حل نمیشود. اگر در این زمان مصرف داروهای ترومبولیتیک را افزایش دهید، ممکن است باعث خونریزی در سایر قسمتهای بدن شود.
ترومبوز قابل حل شدن نیست. اگر به طور کامل مسدود نشده باشد، میتوان از یک "استنت" برای "باز کردن" رگ خونی مسدود شده استفاده کرد تا جریان خون روان تضمین شود.
با این حال، اگر رگ خونی برای مدت طولانی مسدود شود، باعث نکروز ایسکمیک ساختارهای بافتی مهم خواهد شد. در این زمان، تنها با "بایپس" کردن رگهای خونی دیگر میتوان این قطعه بافتی را که خونرسانی خود را از دست داده است، "آبیاری" کرد.
خونریزی و انعقاد، ترومبوز و ترومبولیز، این تعادل ظریفی است که فعالیتهای متابولیک بدن را حفظ میکند. نه تنها این، بلکه تعادلهای هوشمندانهی بسیاری در بدن انسان وجود دارد، مانند عصب سمپاتیک و عصب واگ که تحریکپذیری افراد را بدون هیجان بیش از حد حفظ میکنند؛ انسولین و گلوکاگون تعادل قند خون افراد را تنظیم میکنند؛ کلسیتونین و هورمون پاراتیروئید قند خون افراد را تنظیم میکنند.
کارت ویزیت
وی چت چینی