सामान्य अवस्थामा, धमनी र नसाहरूमा रक्त प्रवाह स्थिर रहन्छ। जब रक्तनलीमा रगत जम्छ, यसलाई थ्रोम्बस भनिन्छ। त्यसैले, धमनी र नसा दुवैमा रगत जम्न सक्छ।

धमनी थ्रोम्बोसिसले मायोकार्डियल इन्फार्क्शन, स्ट्रोक, आदि निम्त्याउन सक्छ।

 

भेनस थ्रोम्बोसिसले तल्लो भागको भेनस थ्रोम्बोसिस, पल्मोनरी एम्बोलिज्म, आदि निम्त्याउन सक्छ।

 

एन्टिथ्रोम्बोटिक औषधिहरूले रगत जम्नबाट रोक्न सक्छ, जसमा एन्टिप्लेटलेट र एन्टिकोआगुलेन्ट औषधिहरू समावेश छन्।

 

धमनीमा रक्त प्रवाह छिटो हुन्छ, प्लेटलेट एकत्रीकरणले थ्रोम्बस बनाउन सक्छ। धमनी थ्रोम्बोसिसको रोकथाम र उपचारको आधारशिला एन्टीप्लेटलेट हो, र तीव्र चरणमा एन्टीकोगुलेसन पनि प्रयोग गरिन्छ।

 

शिरापरक थ्रोम्बोसिसको रोकथाम र उपचार मुख्यतया एन्टीकोगुलेसनमा निर्भर गर्दछ।

 

मुटु रोगीहरूका लागि सामान्यतया प्रयोग हुने एन्टीप्लेटलेट औषधिहरूमा एस्पिरिन, क्लोपिडोग्रेल, टिकाग्रेलर, आदि समावेश छन्। तिनीहरूको मुख्य भूमिका प्लेटलेट एकत्रीकरण रोक्नु हो, जसले गर्दा थ्रोम्बोसिस रोकिन्छ।

 

कोरोनरी मुटु रोग भएका बिरामीहरूले लामो समयसम्म एस्पिरिन लिनुपर्छ, र स्टेन्ट वा मायोकार्डियल इन्फेक्शन भएका बिरामीहरूले सामान्यतया १ वर्षसम्म एस्पिरिन र क्लोपिडोग्रेल वा टिकाग्रेलर एकै समयमा लिनुपर्छ।

 

मुटु रोगीहरूका लागि सामान्यतया प्रयोग हुने एन्टीकोआगुलेन्ट औषधिहरू, जस्तै वारफेरिन, डाबिगाट्रान, रिभारोक्साबान, आदि, मुख्यतया तल्लो भागको शिरापरक थ्रोम्बोसिस, पल्मोनरी एम्बोलिज्म, र एट्रियल फाइब्रिलेसन भएका बिरामीहरूमा स्ट्रोकको रोकथामको लागि प्रयोग गरिन्छ।

 

अवश्य पनि, माथि उल्लेखित विधिहरू औषधिहरू प्रयोग गरेर रगत जम्नबाट रोक्ने तरिकाहरू मात्र हुन्।

 

वास्तवमा, थ्रोम्बोसिस रोक्नको लागि सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा भनेको स्वस्थ जीवनशैली र अन्तर्निहित रोगहरूको उपचार हो, जस्तै एथेरोस्क्लेरोटिक प्लेक्सको प्रगतिलाई रोक्न विभिन्न जोखिम कारकहरूलाई नियन्त्रण गर्नु।