در شرایط عادی، جریان خون در شریانها و وریدها ثابت است. هنگامی که خون در رگ خونی لخته میشود، به آن ترومبوز میگویند. بنابراین، لختههای خون میتوانند هم در شریانها و هم در وریدها ایجاد شوند.
ترومبوز شریانی میتواند منجر به انفارکتوس میوکارد، سکته مغزی و غیره شود.
ترومبوز وریدی میتواند منجر به ترومبوز وریدی اندام تحتانی، آمبولی ریوی و غیره شود.
داروهای ضد ترومبوتیک میتوانند از لخته شدن خون جلوگیری کنند، از جمله داروهای ضد پلاکت و ضد انعقاد.
جریان خون در شریان سریع است، تجمع پلاکتها میتواند ترومبوز تشکیل دهد. سنگ بنای پیشگیری و درمان ترومبوز شریانی، داروهای ضد پلاکت است و در مرحله حاد نیز از داروهای ضد انعقاد استفاده میشود.
پیشگیری و درمان ترومبوز وریدی عمدتاً به ضد انعقاد خون متکی است.
داروهای ضد پلاکتی که معمولاً برای بیماران قلبی عروقی استفاده میشوند شامل آسپرین، کلوپیدوگرل، تیکاگرلور و غیره هستند. نقش اصلی آنها جلوگیری از تجمع پلاکتها و در نتیجه جلوگیری از ترومبوز است.
بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر قلب نیاز به مصرف طولانی مدت آسپرین دارند و بیماران مبتلا به استنت یا سکته قلبی معمولاً نیاز به مصرف همزمان آسپرین و کلوپیدوگرل یا تیکاگرلور به مدت ۱ سال دارند.
داروهای ضد انعقاد رایج برای بیماران قلبی عروقی مانند وارفارین، دابیگاتران، ریواروکسابان و غیره، عمدتاً برای ترومبوز وریدی اندام تحتانی، آمبولی ریوی و پیشگیری از سکته مغزی در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی استفاده میشوند.
البته روشهای ذکر شده در بالا تنها روشهای پیشگیری از لخته شدن خون با دارو هستند.
در واقع، مهمترین نکته برای پیشگیری از ترومبوز، سبک زندگی سالم و درمان بیماری های زمینه ای مانند کنترل عوامل خطر مختلف برای جلوگیری از پیشرفت پلاک های آترواسکلروتیک است.
کارت ویزیت
وی چت چینی