دارودرمانی و تزریق فاکتورهای انعقادی می‌تواند پس از بروز اختلال انعقادی انجام شود.

۱. برای درمان دارویی، می‌توانید داروهای غنی از ویتامین K را انتخاب کنید و به طور فعال ویتامین‌ها را مکمل کنید، که می‌توانند تولید فاکتورهای انعقاد خون را افزایش داده و از اختلال عملکرد انعقاد جلوگیری کنند.

۲. تزریق فاکتورهای انعقادی. هنگامی که علائم اختلال عملکرد انعقادی جدی است، می‌توانید تزریق مستقیم فاکتورهای انعقادی را انتخاب کنید که می‌تواند غلظت پلاسما را افزایش دهد، به طوری که پلاکت‌های کافی برای تقویت انعقاد وجود داشته باشد.

در مورد خونریزی، می‌تواند از ادامه جریان خون نیز جلوگیری کند. اختلالات انعقادی به اختلالات خونریزی ناشی از کمبود یا اختلال عملکرد فاکتورهای انعقادی اشاره دارد. از نظر بالینی، عمدتاً به دو دسته ارثی و اکتسابی تقسیم می‌شود. اختلالات انعقادی ارثی عمدتاً ناشی از کمبود یک فاکتور انعقادی هستند که اغلب منجر به علائم انعقادی در نوزادان و کودکان خردسال می‌شود و اغلب با سابقه خانوادگی همراه است. اختلال عملکرد انعقادی اکتسابی اغلب ناشی از کمبود چندین فاکتور انعقادی است و بیشتر در بزرگسالی رخ می‌دهد. علل: اختلالات انعقادی ارثی، اختلالات ژنتیکی با سابقه خانوادگی هستند. اختلالات انعقادی اکتسابی اغلب دارای کمبود چندین فاکتور انعقادی هستند که بیشتر در بزرگسالی رخ می‌دهند. برای این بیماری، هموفیلی شایع‌تر است و کمبود ارثی فاکتورهای انعقادی، از جمله هموفیلی A و هموفیلی B است. اختلالات انعقادی اکتسابی، عمدتاً به دلیل عفونت ویروسی و عفونت باکتریایی، که ممکن است باعث انعقاد داخل عروقی گسسته و فاکتورهای انعقادی غیرطبیعی مانند اختلال عملکرد انعقادی ناشی از وارفارین و هپارین شود. در پاسخ به این وضعیت، تقویت پیشگیری، تکمیل فاکتورهای انعقادی و سپس جلوگیری از تروما و خونریزی ضروری است. علائم اصلی اختلالات انعقادی، خونریزی و کبودی است. از نظر بالینی، علاوه بر خونریزی، با علائم و نشانه‌های بیماری اولیه نیز همراه است. این بیماری به صورت خونریزی بافت نرم، عضله و مفاصل تحمل کننده وزن بروز می‌کند. خونریزی خود به خودی نیز ممکن است پس از آسیب جزئی رخ دهد. همچنین تورم موضعی، درد و حساسیت وجود دارد. پس از توقف خونریزی، خون جمع شده به تدریج و بدون برجای گذاشتن هیچ اثری جذب می‌شود. خونریزی مکرر می‌تواند باعث سفتی مفصل شود و در نهایت منجر به آسیب دائمی مفصل، پوکی استخوان، محدودیت تحرک مفصل و آتروفی عضلات شود.

در مواقع عادی، بیماران باید به طور فعال رژیم غذایی و تغذیه خود را تکمیل کنند، به مصرف غذاهای غنی از ویتامین‌ها و پروتئین‌ها توجه کنند و عادت خوب احتیاط و مراقبت را برای جلوگیری از آسیب‌های جدی در خود پرورش دهند.