1. Дыягностыка няспраўнасцей ВТЭ:
Выяўленне D-дымера ў спалучэнні з інструментамі клінічнай ацэнкі рызыкі можа быць эфектыўна выкарыстана для дыягностыкі выключэння трамбозу глыбокіх вен (ТГВ) і лёгачнай эмбаліі (ТЭЛА). Пры выкарыстанні для выключэння тромбаў існуюць пэўныя патрабаванні да рэагентаў D-дымера, методыкі і г.д. Згодна з галіновым стандартам D-дымера, у спалучэнні з апрыёрнай верагоднасцю, частата адмоўнага прагназавання павінна быць ≥ 97%, а адчувальнасць - ≥ 95%.
2. Дапаможная дыягностыка дысемінаванага нутрасудзіннага згортвання крыві (ДВС-сіндрому):
Тыповай праявай ДВС-сіндрому з'яўляецца гіперфібрыналіз, і выяўленне гіперфібрыналізу адыгрывае важную ролю ў сістэме ацэнкі ДВС-сіндрому. Клінічна было паказана, што ўзровень D-дымеру ў пацыентаў з ДВС-сіндромам значна павялічваецца (больш чым у 10 разоў). У дыягнастычных рэкамендацыях або кансенсусе па ДВС-сіндроме як у краіне, так і на міжнародным узроўні D-дымер лічыцца адным з лабараторных паказчыкаў для дыягностыкі ДВС-сіндрому, і рэкамендуецца праводзіць лабараторную дэфектаскапію разам з ёй для эфектыўнага павышэння дыягнастычнай эфектыўнасці ДВС-сіндрому. Дыягназ ДВС-сіндрому не можа абапірацца выключна на адзін лабараторны паказчык і адзін вынік абследавання для прыняцця высноў. Для прыняцця рашэння неабходна правесці ўсебаковы аналіз і дынамічны маніторынг разам з клінічнымі праявамі пацыента і іншымі лабараторнымі паказчыкамі.