Krzepnięcie krwi zasadniczo nie istnieje – czy jest ono dobre, czy złe. Krzepnięcie krwi ma normalny zakres czasowy. Jeśli jest zbyt szybkie lub zbyt wolne, będzie szkodliwe dla organizmu.

Krzepnięcie krwi mieści się w pewnym zakresie normy, aby nie powodować krwawień i tworzenia się zakrzepów w organizmie człowieka. Zbyt szybkie krzepnięcie krwi zazwyczaj wskazuje na nadkrzepliwość, co sprzyja wystąpieniu chorób sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, takich jak zawał mózgu i zawał mięśnia sercowego, zakrzepica żył kończyn dolnych i inne choroby. Jeśli krew pacjenta krzepnie zbyt wolno, prawdopodobnie występują zaburzenia krzepnięcia, skłonność do chorób krwotocznych, takich jak hemofilia, a w ciężkich przypadkach do deformacji stawów i innych działań niepożądanych.

Prawidłowa aktywność trombiny wskazuje, że płytki krwi funkcjonują prawidłowo i są w bardzo dobrym stanie. Krzepnięcie odnosi się do procesu zmiany stanu krwi ze stanu płynnego w stan żelu, a jego istotą jest proces przekształcania rozpuszczalnego fibrynogenu w nierozpuszczalny fibrynogen w osoczu. W węższym znaczeniu, gdy naczynia krwionośne ulegają uszkodzeniu, organizm produkuje czynniki krzepnięcia, które są aktywowane, wytwarzając trombinę, która ostatecznie przekształca fibrynogen w fibrynę, wspomagając w ten sposób krzepnięcie krwi. Krzepnięcie zazwyczaj obejmuje również aktywność płytek krwi.

Ocena prawidłowego krzepnięcia krwi opiera się głównie na badaniu krwi i badaniach laboratoryjnych. Zaburzenia krzepnięcia odnoszą się do problemów z czynnikami krzepnięcia, ich zmniejszonej ilości lub nieprawidłowej funkcji oraz szeregu objawów krwawienia. Mogą wystąpić krwawienia samoistne, a na skórze i błonach śluzowych można zaobserwować plamicę, wybroczyny, krwawienie z nosa, krwawienie z dziąseł i krwiomocz. Po urazie lub zabiegu chirurgicznym krwawienie nasila się, a czas krwawienia może ulec wydłużeniu. Oznaczenie czasu protrombinowego, częściowo aktywowanego czasu protrombinowego i innych parametrów pozwala stwierdzić, że czynność krzepnięcia jest prawidłowa, co wymaga wyjaśnienia przyczyny diagnozy.