रगत जम्ने प्रक्रिया राम्रो होस् वा नराम्रो, सामान्यतया अस्तित्वमा हुँदैन। रगत जम्ने प्रक्रियाको सामान्य समय सीमा हुन्छ। यदि यो धेरै छिटो वा धेरै ढिलो छ भने, यो मानव शरीरको लागि हानिकारक हुनेछ।

रगत जम्ने कार्य निश्चित सामान्य दायरा भित्र हुनेछ, जसले गर्दा मानव शरीरमा रक्तस्राव र थ्रोम्बस गठन हुनबाट जोगिन्छ। यदि रगत जम्ने कार्य धेरै छिटो छ भने, यसले सामान्यतया मानव शरीर हाइपरकोगुलेबल अवस्थामा रहेको संकेत गर्दछ, र मुटु र मस्तिष्क सम्बन्धी रोगहरू हुने सम्भावना हुन्छ, जस्तै सेरेब्रल इन्फार्क्शन र मायोकार्डियल इन्फार्क्शन, तल्लो भागको शिरापर थ्रोम्बोसिस र अन्य रोगहरू। यदि बिरामीको रगत धेरै ढिलो जम्छ भने, यो जम्ने समस्या हुने सम्भावना हुन्छ, रक्तस्राव रोगहरू जस्तै हेमोफिलिया हुने सम्भावना हुन्छ, र गम्भीर अवस्थामा, यसले जोर्नी विकृति र अन्य प्रतिकूल प्रतिक्रियाहरू छोड्नेछ।

राम्रो थ्रोम्बिन गतिविधिले प्लेटलेटहरू राम्रोसँग काम गरिरहेका छन् र धेरै स्वस्थ छन् भन्ने संकेत गर्छ। कोगुलेसनले रगतलाई बग्ने अवस्थाबाट जेल अवस्थामा परिवर्तन गर्ने प्रक्रियालाई जनाउँछ, र यसको सार प्लाज्मामा घुलनशील फाइब्रिनोजेनलाई अघुलनशील फाइब्रिनोजेनमा रूपान्तरण गर्ने प्रक्रिया हो। संकीर्ण अर्थमा, जब रक्तनलीहरू क्षतिग्रस्त हुन्छन्, शरीरले कोगुलेसन कारकहरू उत्पादन गर्दछ, जुन थ्रोम्बिन उत्पादन गर्न सक्रिय हुन्छन्, जसले अन्ततः फाइब्रिनोजेनलाई फाइब्रिनमा रूपान्तरण गर्दछ, जसले गर्दा रगत कोगुलेसनलाई बढावा दिन्छ। कोगुलेसनमा सामान्यतया प्लेटलेट गतिविधि पनि समावेश हुन्छ।

रक्तस्राव राम्रो छ कि छैन भनेर निर्धारण गर्ने काम मुख्यतया रक्तस्राव र प्रयोगशाला परीक्षणहरू मार्फत गरिन्छ। रक्तस्राव डिसफंक्शनले रक्तस्राव कारकहरूसँग समस्या, कम मात्रा वा असामान्य कार्य, र रक्तस्राव लक्षणहरूको श्रृंखलालाई जनाउँछ। स्वतःस्फूर्त रक्तस्राव हुन सक्छ, र छाला र श्लेष्म झिल्लीमा पर्पुरा, एकाइमोसिस, एपिस्टेक्सिस, गिजाबाट रगत बग्ने, र हेमेटुरिया देख्न सकिन्छ। आघात वा शल्यक्रिया पछि, रक्तस्रावको मात्रा बढ्छ र रक्तस्राव समय लामो हुन सक्छ। प्रोथ्रोम्बिन समय, आंशिक रूपमा सक्रिय प्रोथ्रोम्बिन समय र अन्य वस्तुहरूको पहिचान मार्फत, यो पत्ता लगाइन्छ कि कोगुलेसन कार्य राम्रो छैन, र निदानको कारण स्पष्ट गरिनुपर्छ।