Coagulatio sanguinis plerumque non existit, sive bona sive mala sit. Coagulatio sanguinis spatium temporis normale habet. Si nimis celeris sive nimis tarda est, corpori humano nocet.

Coagulatio sanguinis intra certum limitem normalem erit, ne haemorrhagia et formatio thromborum in corpore humano efficiatur. Si coagulatio sanguinis nimis celeris est, plerumque indicat corpus humanum in statu hypercoagulabilitatis esse, et morbos cardiovasculares et cerebrovasculares, ut infarctus cerebri et infarctus myocardii, thrombosis venosa extremitatum inferiorum, aliosque morbos, oriri pronos esse. Si sanguis aegroti nimis lente coagulatur, verisimile est eum dysfunctionem coagulationis habere, morbos haemorrhagicos, ut haemophiliam, pronos habere, et in casibus gravibus, deformationes articulationum aliasque reactiones adversas relinquere.

Bona activitas thrombini indicat thrombocytos bene fungi et valde salubres esse. Coagulatio ad processum mutationis sanguinis a statu fluido ad statum gelatinosum refertur, et essentia eius est processus conversionis fibrinogeni solubilis in fibrinogenum insolubile in plasma. Sensu stricto, cum vasa sanguinea laeduntur, corpus factores coagulationis producit, qui vicissim activantur ad thrombinum producendum, quod tandem fibrinogenum in fibrinum convertit, ita coagulationem sanguinis promovens. Coagulatio plerumque etiam activitatem thrombocytorum includit.

Iudicium utrum coagulatio bona sit necne praecipue fit per sanguinis profluvium et probationes laboratorio factas. Dysfunctio coagulationis ad problemata cum factoribus coagulationis, quantitatem imminutam vel functionem abnormalem, et seriem symptomatum sanguinis profluvii refertur. Sanguinis profluvium spontaneum fieri potest, et purpura, ecchymosis, epistaxis, gingivae sanguinantes, et haematuria in cute et membranis mucosis videri possunt. Post trauma vel chirurgiam, quantitas sanguinis profluvii augetur et tempus sanguinis profluvii prolongari potest. Per detectionem temporis prothrombini, temporis prothrombini partim activati, et alia, invenitur functionem coagulationis non bonam esse, et causa diagnosis declaranda est.