انعقاد خون به طور کلی چه خوب و چه بد، وجود ندارد. انعقاد خون یک محدوده زمانی طبیعی دارد. اگر خیلی سریع یا خیلی کند باشد، برای بدن انسان مضر خواهد بود.

انعقاد خون در محدوده طبیعی خاصی خواهد بود تا باعث خونریزی و تشکیل ترومبوز در بدن انسان نشود. اگر انعقاد خون خیلی سریع باشد، معمولاً نشان می‌دهد که بدن انسان در حالت انعقادپذیری بیش از حد قرار دارد و بیماری‌های قلبی عروقی و مغزی عروقی مستعد ابتلا به آن هستند، مانند انفارکتوس مغزی و انفارکتوس میوکارد، ترومبوز وریدی اندام تحتانی و سایر بیماری‌ها. اگر خون بیمار خیلی آهسته منعقد شود، احتمالاً دچار اختلال انعقادی شده و مستعد ابتلا به بیماری‌های خونریزی دهنده مانند هموفیلی خواهد بود و در موارد شدید، بدشکلی مفاصل و سایر عوارض جانبی را به همراه خواهد داشت.

فعالیت خوب ترومبین نشان می‌دهد که پلاکت‌ها به خوبی عمل می‌کنند و بسیار سالم هستند. انعقاد به فرآیند تغییر خون از حالت روان به حالت ژل اشاره دارد و اساس آن فرآیند تبدیل فیبرینوژن محلول به فیبرینوژن نامحلول در پلاسما است. به معنای دقیق کلمه، هنگامی که رگ‌های خونی آسیب می‌بینند، بدن فاکتورهای انعقادی تولید می‌کند که به نوبه خود برای تولید ترومبین فعال می‌شوند که در نهایت فیبرینوژن را به فیبرین تبدیل می‌کند و در نتیجه انعقاد خون را تقویت می‌کند. انعقاد به طور کلی شامل فعالیت پلاکت‌ها نیز می‌شود.

قضاوت در مورد خوب یا بد بودن انعقاد خون عمدتاً از طریق خونریزی و آزمایش‌های آزمایشگاهی انجام می‌شود. اختلال انعقاد خون به مشکلات مربوط به فاکتورهای انعقادی، کاهش مقدار یا عملکرد غیرطبیعی و مجموعه‌ای از علائم خونریزی اشاره دارد. خونریزی خود به خودی می‌تواند رخ دهد و پورپورا، اکیموز، خونریزی از بینی، خونریزی لثه و هماچوری روی پوست و غشاهای مخاطی دیده می‌شود. پس از تروما یا جراحی، میزان خونریزی افزایش می‌یابد و زمان خونریزی می‌تواند طولانی شود. از طریق تشخیص زمان پروترومبین، زمان پروترومبین تا حدی فعال شده و موارد دیگر، مشخص می‌شود که عملکرد انعقاد خون خوب نیست و علت تشخیص باید روشن شود.