Sangokoaguliĝo ĝenerale ne ekzistas, ĉu ĝi estas bona aŭ malbona. Sangokoaguliĝo havas normalan tempointervalon. Se ĝi estas tro rapida aŭ tro malrapida, ĝi estos damaĝa al la homa korpo.

La sangokoaguliĝo estos ene de certa normala intervalo, por ne kaŭzi sangadon kaj tromboformadon en la homa korpo. Se la sangokoaguliĝo estas tro rapida, ĝi kutime indikas, ke la homa korpo estas en hiperkoagulebla stato, kaj kardiovaskulaj kaj cerebrovaskulaj malsanoj emas okazi, kiel cerba infarkto kaj miokardia infarkto, vejna trombozo de malsupraj membroj kaj aliaj malsanoj. Se la sango de la paciento koaguliĝas tro malrapide, ĝi probable havos koaguladan misfunkcion, eman al sangaj malsanoj, kiel hemofilio, kaj en severaj kazoj, ĝi lasos artikajn misformaĵojn kaj aliajn malfavorajn reagojn.

Bona trombina aktiveco indikas, ke la trombocitoj funkcias bone kaj estas tre sanaj. Koaguliĝo rilatas al la procezo de sangoŝanĝo de fluanta stato al ĝela stato, kaj ĝia esenco estas la procezo de konvertado de solvebla fibrinogeno en nesolveblan fibrinogenon en plasmo. En mallarĝa senco, kiam sangaj vaskuloj estas difektitaj, la korpo produktas koagulajn faktorojn, kiuj siavice aktiviĝas por produkti trombinon, kiu fine konvertas fibrinogenon en fibrinon, tiel antaŭenigante sangokoaguliĝon. Koaguliĝo ĝenerale ankaŭ inkluzivas trombocitan aktivecon.

Juĝi ĉu la koaguliĝo estas bona aŭ ne okazas ĉefe per sangado kaj laboratoriotestoj. Koagula misfunkcio rilatas al problemoj kun koagulaj faktoroj, reduktita kvanto aŭ nenormala funkcio, kaj serio da sangadaj simptomoj. Spontanea sangado povas okazi, kaj purpuro, ekimozo, epistakso, sangado de gingivoj kaj hematurio povas esti videblaj sur la haŭto kaj mukozoj. Post traŭmato aŭ kirurgio, la kvanto de sangado pliiĝas kaj la sangadotempo povas esti plilongigita. Per la detekto de protrombina tempo, parte aktivigita protrombina tempo kaj aliaj elementoj, oni trovas, ke la koagula funkcio ne estas bona, kaj la kaŭzo de la diagnozo devas esti klarigita.