Zakrzepicę zazwyczaj należy wykryć za pomocą badania fizykalnego, badań laboratoryjnych i badań obrazowych.

1. Badanie fizykalne: W przypadku podejrzenia zakrzepicy żylnej, zazwyczaj utrudnia ona powrót krwi do żył, powodując ból i obrzęk kończyn. W ciężkich przypadkach może jej towarzyszyć bladość skóry i brak tętna na kończynach. Badanie to może być wstępnym elementem diagnostyki zakrzepicy.

2. Badania laboratoryjne: obejmujące rutynowe badanie krwi, prawidłowe badania krzepnięcia, badania biochemiczne itp., jednym z najważniejszych jest D-dimer, który jest produktem degradacji powstającym w wyniku rozpuszczenia kompleksu fibryny. Układ fibrynolityczny zostanie również aktywowany w przypadku wystąpienia zakrzepicy żylnej. Jeśli stężenie D-dimeru jest prawidłowe, jego ujemna wartość jest stosunkowo wiarygodna, a możliwość wystąpienia ostrej zakrzepicy można zasadniczo wykluczyć.

3. Badanie obrazowe: Powszechną metodą badania jest badanie ultrasonograficzne typu B, które pozwala ocenić rozmiar, zakres i lokalny przepływ krwi przez skrzeplinę. Jeśli naczynia krwionośne są stosunkowo cienkie, a skrzeplina niewielka, można również zastosować tomografię komputerową (TK) i rezonans magnetyczny (MRI) w celu szczegółowej diagnozy lokalizacji skrzepliny i określenia konkretnego miejsca zablokowania naczynia krwionośnego.

W przypadku podejrzenia zakrzepicy w organizmie zaleca się wczesne zgłoszenie się do lekarza i, pod nadzorem lekarza, dobranie odpowiedniej metody badania, aby potwierdzić diagnozę. Należy pamiętać, że w życiu codziennym należy pić więcej wody, uprawiać więcej sportu i spożywać więcej pokarmów bogatych w witaminy. U pacjentów z chorobami pierwotnymi, takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, hiperglikemia itp., konieczne jest aktywne leczenie choroby podstawowej.