Trombose moet over het algemeen worden vastgesteld door middel van lichamelijk onderzoek, laboratoriumonderzoek en beeldvormend onderzoek.

1. Lichamelijk onderzoek: Bij vermoeden van veneuze trombose zal dit meestal de terugstroom van bloed in de aderen belemmeren, wat resulteert in pijn en zwelling van de ledematen. In ernstige gevallen gaat dit gepaard met een bleke huid en een afwezige pols in de ledematen. Het lichamelijk onderzoek kan worden gebruikt als een eerste indicatie voor trombose.

2. Laboratoriumonderzoek: inclusief routinematig bloedonderzoek, stollingsonderzoek, biochemisch onderzoek, enz. Een van de belangrijkste onderzoeken is de D-dimeerbepaling, een afbraakproduct dat ontstaat bij de afbraak van fibrinecomplexen. Het fibrinolyse-systeem wordt ook geactiveerd bij veneuze trombose. Als de D-dimeerconcentratie normaal is, is een negatieve waarde relatief betrouwbaar en kan de mogelijkheid van acute trombose in principe worden uitgesloten.

3. Beeldvormend onderzoek: De meest gebruikte onderzoeksmethode is echografie (B-echografie), waarmee de grootte, omvang en lokale bloedstroom van de trombus zichtbaar gemaakt kunnen worden. Als de bloedvaten relatief dun zijn en de trombus relatief klein, kunnen CT- en MRI-scans ook gebruikt worden om de locatie van de trombus en de specifieke situatie van de bloedvatblokkade nauwkeuriger te diagnosticeren.

Bij een vermoeden van een bloedstolsel is het raadzaam om tijdig medische hulp te zoeken. Kies onder begeleiding van een arts de juiste onderzoeksmethode, afhankelijk van uw persoonlijke situatie, om de diagnose te bevestigen. Houd er rekening mee dat u in het dagelijks leven meer water moet drinken, meer moet bewegen en meer vitaminerijke voeding moet eten. Voor patiënten met onderliggende aandoeningen zoals hypertensie, hyperlipidemie, hyperglycemie, enz., is het noodzakelijk om deze aandoeningen actief te behandelen.