D-dimerus plerumque ut unus e magnis indicibus suspectis PTE et thrombosis venosae profundae in praxi clinica adhibetur. Quomodo ortum est?

D-dimerus plasmatis est productum degradationis specificum, quod per hydrolysin plasmini producitur postquam monomer fibrini a factore XIII activante coniunctum est. Est signum specificum processus fibrinolysis. D-dimeri ex coagulis fibrini coniunctis, a plasmino lysatis, derivantur. Dummodo thrombosis activa et activitas fibrinolytica in vasis sanguiferis corporis adsint, D-dimerus augebitur. Infarctus myocardii, infarctus cerebri, embolismus pulmonalis, thrombosis venosa, chirurgia, tumor, coagulatio intravascularis disseminata, infectio et necrosis textus ad D-dimerorum elevationem ducere possunt. Praesertim in senibus et aegris hospitalizatis, propter bacteriemiam et alias morbos, facile est coagulationem sanguinis abnormalem causare et ad D-dimerorum augmentum ducere.

D-dimerus functionem fibrinolyticam praecipue reflectit. Auctus vel positivus in hyperfibrinolysi secundaria observatur, ut in statu hypercoagulabili, coagulatione intravasculari disseminata, morbo renali, reiectione transplantationis organi, therapia thrombolytica, et cetera. Determinatio factorum principalium systematis fibrinolytici magni momenti est ad diagnosin et curationem morborum systematis fibrinolytici (ut DIC, thrombi varii) et morborum systemati fibrinolytico conexorum (ut tumores, syndroma graviditatis), et ad monitorationem therapiae thrombolyticae.

Gradus elevati D-dimeri, producti degradationis fibrini, degradationem fibrini frequentem in vivo indicant. Ergo, D-dimerus fibrosus est index clavis thrombosis venarum profundarum (TVP), embolismi pulmonalis (EP), et coagulationis intravascularis disseminatae (CID).

Multi morbi activationem systematis coagulationis et/vel systematis fibrinolytici in corpore efficiunt, quod incrementum in gradu D-dimeri efficit, et haec activatio arcte cum stadio, gravitate et curatione morbi coniuncta est, itaque in his morbis detectio gradus D-dimeri ut index aestimationis ad stadia morbi, prognosin et directionem curationis adhiberi potest.

Applicatio D-dimeri in thrombosi venarum profundarum

Ex quo Wilson et al. primum productos degradationis fibrini ad diagnosim emboliae pulmonalis anno 1971 adhibuerunt, detectio D-dimeri magnum momentum in diagnosi emboliae pulmonalis egit. Cum quibusdam methodis detectionis valde sensibilibus, valor negativus D-dimeri Corporis effectum praedictivum negativum idealem pro embolia pulmonali habet, et eius valor est 0.99. Resultatum negativum emboliam pulmonalem fundamentaliter excludere potest, ita examinationes invasivas, ut ventilationis perfusionis scanning et angiographia pulmonalis, minuendo; vitanda est therapia anticoagulationis caeca. D - Concentratio dimeri cum loco thrombi coniungitur, cum concentrationibus maioribus in ramis maioribus trunci pulmonalis et concentrationibus minoribus in ramis minoribus.

D-dimeri plasmatici negativi possibilitatem tromboemboliae venosae profundae (TVP) excludunt. Angiographia confirmavit TVP 100% positivam pro D-dimeris esse. Adhiberi potest ad therapiam thrombolyticam et ad directionem medicamenti anticoagulantis heparini et ad observationem efficaciae.

D-dimer mutationes magnitudinis thrombi indicare potest. Si contentum iterum augetur, recidivationem thrombi indicat; per tempus curationis, altus manet, et magnitudo thrombi non mutatur, quod indicat curationem inefficacem esse.