روش‌های از بین بردن ترومبوز شامل ترومبولیز دارویی، درمان مداخله‌ای، جراحی و سایر روش‌ها است. توصیه می‌شود بیماران تحت نظر پزشک، روش مناسبی را برای از بین بردن ترومبوز مطابق با شرایط خود انتخاب کنند تا به اثر درمانی بهتری دست یابند.

۱. ترومبولیز دارویی: چه ترومبوز وریدی باشد و چه ترومبوز شریانی، می‌توان از ترومبولیز دارویی برای درمان استفاده کرد. با این حال، الزامات خاصی برای زمان ترومبولیز وجود دارد که باید در مراحل اولیه ترومبوز باشد. ترومبوز شریانی معمولاً باید ظرف ۶ ساعت از شروع باشد و هر چه زودتر بهتر، و ترومبوز وریدی باید ظرف ۱-۲ هفته از شروع باشد. داروهای ترومبولیتیک مانند اوروکیناز، استرپتوکیناز نوترکیب و آلتپلاز تزریقی را می‌توان برای درمان ترومبولیتیک انتخاب کرد و برخی از بیماران می‌توانند ترومبوز را حل کرده و رگ‌های خونی را از طریق ترومبولیز دارویی دوباره کانالیزه کنند.

۲. درمان مداخله‌ای: در مورد ترومبوز شریانی، مانند ترومبوز شریان کرونری، ترومبوز عروق مغزی و غیره، می‌توان از کاشت استنت برای باز کردن مجدد رگ‌های خونی، بهبود خون‌رسانی به بافت قلب و مغز و کاهش دامنه نکروز بافت قلب و مغز استفاده کرد. اگر ترومبوز وریدی باشد، مانند ترومبوز ورید عمقی اندام تحتانی، می‌توان یک فیلتر وریدی کاشت. کاشت فیلتر عموماً فقط برای جلوگیری از عوارض آمبولی ریوی ناشی از ریزش آمبولی است و نمی‌تواند ترومبوز را به طور کامل از بین ببرد. ترومبوز در ورید خلفی باقی می‌ماند؛

۳. درمان جراحی: عمدتاً برای درمان ترومبوز در شریان‌های محیطی، مانند ترومبوز در شریان‌های اندام تحتانی، ترومبوز در شریان‌های کاروتید و غیره استفاده می‌شود. هنگامی که تشکیل ترومبوز در این رگ‌های خونی بزرگ محیطی رخ می‌دهد، می‌توان از ترومبکتومی جراحی برای برداشتن ترومبوز از رگ خونی شریانی، رفع انسداد رگ خونی و بازگرداندن خون‌رسانی به بافت استفاده کرد که این نیز روشی مؤثر برای از بین بردن ترومبوز است.