اندازهگیری APTT رایجترین آزمایش غربالگری حساس بالینی است که برای منعکس کردن فعالیت انعقادی سیستم انعقاد درونزا استفاده میشود. این آزمایش برای تشخیص نقص فاکتورهای انعقادی درونزا و مهارکنندههای مرتبط و غربالگری پدیده مقاومت به پروتئین C فعال استفاده میشود. این آزمایش طیف گستردهای از کاربردها را از نظر بازرسی، نظارت بر درمان با هپارین، تشخیص زودهنگام انعقاد داخل عروقی منتشر (DIC) و معاینه قبل از عمل دارد.
اهمیت بالینی:
APTT یک شاخص تست عملکرد انعقادی است که مسیر انعقاد درونزا، به ویژه فعالیت جامع فاکتورهای انعقادی در مرحله اول را منعکس میکند. این تست به طور گسترده برای غربالگری و تعیین نقص فاکتورهای انعقادی در مسیر درونزا، مانند فاکتور Ⅺ، Ⅷ، Ⅸ، استفاده میشود، همچنین میتواند برای تشخیص غربالگری اولیه بیماریهای خونریزیدهنده و پایش آزمایشگاهی درمان ضد انعقادی هپارین مورد استفاده قرار گیرد.
۱. طولانیمدت: میتواند در هموفیلی A، هموفیلی B، بیماری کبد، سندرم عقیمسازی روده، داروهای ضدانعقاد خوراکی، انعقاد منتشر داخل عروقی، هموفیلی خفیف؛ کمبود FXI، FXII؛ افزایش مواد ضدانعقاد خون (مهارکنندههای فاکتور انعقادی، داروهای ضدانعقاد لوپوس، وارفارین یا هپارین)؛ تزریق مقدار زیادی خون ذخیرهشده مشاهده شود.
۲. کوتاه شدن: این حالت را میتوان در حالت انعقادپذیری بیش از حد، بیماریهای ترومبوآمبولیک و غیره مشاهده کرد.
محدوده مرجع مقدار طبیعی
مقدار مرجع طبیعی زمان ترومبوپلاستین جزئی فعال شده (APTT): 27-45 ثانیه.
موارد احتیاط
۱. از همولیز نمونه جلوگیری کنید. نمونه همولیز شده حاوی فسفولیپیدها است که در اثر پارگی غشای گلبول قرمز بالغ آزاد میشوند و باعث میشوند APTT کمتر از مقدار اندازهگیری شده نمونه غیر همولیز شده باشد.
۲. بیماران نباید ۳۰ دقیقه قبل از نمونهگیری خون، فعالیتهای شدید انجام دهند.
۳. پس از جمعآوری نمونه خون، لوله آزمایش حاوی نمونه خون را ۳ تا ۵ بار به آرامی تکان دهید تا نمونه خون با ماده ضد انعقاد موجود در لوله آزمایش کاملاً ترکیب شود.
۴. نمونههای خون باید در اسرع وقت برای آزمایش ارسال شوند.
کارت ویزیت
وی چت چینی