Leczenie przeciwzakrzepowe to proces polegający na zmniejszaniu tworzenia się skrzepów fibrynowych poprzez stosowanie leków przeciwzakrzepowych w celu ograniczenia procesu wewnątrzpochodnej ścieżki krzepnięcia.

Leki przeciwpłytkowe polegają na przyjmowaniu leków przeciwpłytkowych w celu zmniejszenia funkcji adhezji i agregacji płytek krwi, a tym samym ograniczenia procesu tworzenia się skrzepów płytkowych. W praktyce klinicznej powszechnie stosowanymi lekami przeciwzakrzepowymi są warfaryna i heparyna, które zmniejszają możliwość tworzenia się skrzepów fibrynogenu poprzez różne szlaki antykoagulacyjne. Na przykład, warfaryna jest często stosowana w terapii przeciwzakrzepowej po operacji zastawki serca, a heparyna jest często stosowana w leczeniu zakrzepicy żylnej kończyn dolnych.

Do popularnych leków przeciwpłytkowych należą aspiryna, Plavix itp. Leki te mogą zapobiegać agregacji płytek krwi poprzez różne połączenia, zapobiegając w ten sposób tworzeniu się skrzepów. Klinicznie są stosowane w profilaktyce choroby wieńcowej, zakrzepicy mózgowej i innych chorób.