Poniżej przedstawiono niektóre powszechnie występujące koagulanty i ich właściwości:

Witamina K
Mechanizm działania: Uczestniczy w syntezie czynników krzepnięcia II, VII, IX i X, aktywując je i tym samym wspomagając krzepnięcie krwi.
Zastosowanie: Zwykle stosowany w przypadku krwawień spowodowanych niedoborem witaminy K, takich jak krwotoczna choroba noworodków, niedobór witaminy K spowodowany zaburzeniami wchłaniania jelitowego itp. Może być również stosowany w przypadku skłonności do krwawień spowodowanych niewystarczającą syntezą witaminy K w organizmie z powodu długotrwałego stosowania antybiotyków o szerokim spektrum działania.
Zalety: Jest fizjologicznym promotorem krzepnięcia, który ma ukierunkowane działanie terapeutyczne w przypadku zaburzeń krzepnięcia wywołanych niedoborem witaminy K i jest wysoce bezpieczny.
Wady: Działanie leku zaczyna się po stosunkowo długim czasie, a w przypadku ostrego masywnego krwawienia efekt hemostatyczny może nie pojawić się na czas.

Trombina
Mechanizm działania: Działa bezpośrednio na fibrynogen we krwi, przekształcając go w fibrynę, a następnie tworząc skrzepy krwi, co ma na celu hemostazę.
Zastosowanie: Można go stosować w celu miejscowej hemostazy, np. w przypadku krwawienia z ran chirurgicznych, ran pourazowych itp.; można go również stosować w przypadku krwawienia z przewodu pokarmowego, np. w postaci doustnego lub miejscowego wlewu do leczenia krwawienia z wrzodu żołądka i dwunastnicy itp.
Zalety: Szybki efekt hemostatyczny, może szybko koagulować krew i zmniejszać krwawienie przy stosowaniu miejscowym.
Wady: Lek należy stosować bezpośrednio na krwawiące miejsce. Nie można go wstrzykiwać dożylnie, gdyż może powodować układowe krzepnięcie krwi, co z kolei może prowadzić do poważnej zakrzepicy i innych niepożądanych reakcji.

Etylofenolosulfonamid
Mechanizm działania: Może zwiększać oporność naczyń włosowatych, zmniejszać przepuszczalność naczyń włosowatych, wspomagać agregację płytek krwi i uwalniać substancje czynne krzepnięcia, skracając w ten sposób czas krzepnięcia i osiągając efekt hemostatyczny.
Zastosowanie: Najczęściej stosowany w profilaktyce i leczeniu krwawień spowodowanych krwawieniem pooperacyjnym, plamicą małopłytkową lub plamicą alergiczną.
Zalety: Niska toksyczność, mniej działań niepożądanych, względne bezpieczeństwo.
Wady: Efekt hemostatyczny jest stosunkowo słaby, gdy lek jest stosowany samodzielnie, dlatego często stosuje się go w połączeniu z innymi lekami hemostatycznymi.

Kwas traneksamowy
Mechanizm działania: Osiąga cel hemostazy poprzez hamowanie aktywacji układu fibrynolitycznego. Może kompetycyjnie blokować wiązanie plazminogenu z fibryną, uniemożliwiając przekształcenie plazminogenu w plazminę, hamując w ten sposób rozpuszczanie fibryny i pełniąc rolę hemostatyczną.
Warunki zastosowania: Dotyczy różnych krwawień spowodowanych hiperfibrynolizą, takich jak krwawienie ginekologiczne, krwawienie po operacji prostaty, krwawienie z powodu marskości wątroby itp.
Zalety: Skuteczne działanie hemostatyczne, zwłaszcza w przypadku krwawień przebiegających ze zwiększoną aktywnością fibrynolityczną.
Wady: Może powodować zakrzepicę, dlatego należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów ze skłonnościami do zakrzepicy lub historią zakrzepicy.

W praktyce konieczne jest kompleksowe rozważenie i dobranie odpowiednich koagulantów, uwzględniając specyficzny stan pacjenta, przyczynę i lokalizację krwawienia, stan fizyczny oraz inne czynniki. Czasami konieczne jest zastosowanie kilku koagulantów jednocześnie, aby uzyskać najlepszy efekt hemostatyczny. Jednocześnie, stosując koagulanty, należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza i uważnie obserwować reakcję pacjenta, aby zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność.