De vijf belangrijkste doodsoorzaken bij zwangere vrouwen na bloedingen in het midden van de zwangerschap zijn vruchtwaterembolie, longembolie, trombose, trombocytopenie en kraamkoorts. Het controleren van de stollingsfunctie van de moeder kan de wetenschappelijke basis vormen voor het voorkomen van acute diffuse intravasculaire stolling (DIC) en trombose als gevolg van postpartum bloedingen tijdens de bevalling.

1. Bloeding na de bevalling
Postpartum bloeding is momenteel een van de belangrijkste oorzaken van complicaties in de verloskunde en een van de belangrijkste doodsoorzaken bij zwangere vrouwen. De incidentie bedraagt ​​2-3% van het totale aantal bevallingen. De belangrijkste oorzaken van postpartum bloeding zijn vetcontractie, placentafactoren, weke delen scheurtjes en stollingsstoornissen. Bloedingen veroorzaakt door stollingsstoornissen gaan vaak gepaard met grote hoeveelheden bloedverlies die moeilijk te stoppen zijn. Essence PT, APTT, TT en FIB zijn veelgebruikte screeningsonderzoeken voor het bepalen van de stollingsfactoren in het plasma.

2. Trombusziekte
Vanwege de specifieke fysiologische kenmerken van zwangere vrouwen is de bloedcirculatie sterk gecoördineerd en verloopt de bloedstroom traag. Het aantal oudere en risicovolle zwangere vrouwen neemt toe. Het risico op trombose bij zwangere vrouwen is 4 tot 5 keer zo hoog als bij niet-zwangere vrouwen. De aandoening die zich manifesteert, betreft voornamelijk diepe veneuze trombose in de onderste ledematen. De mortaliteit door longembolie als gevolg van trombose kan oplopen tot 30%. Dit vormt een grote bedreiging voor de veiligheid van zwangere vrouwen, waardoor vroege opsporing en behandeling van veneuze trombose essentieel is. Vooral na een keizersnede, na bloedingen of infecties, of bij patiënten met aandoeningen zoals obesitas, hypertensie, auto-immuunziekten, hartaandoeningen, sikkelcelanemie, meerlingzwangerschappen, premenstruele complicaties of obstetrische complicaties, is het risico op intraveneuze trombose aanzienlijk verhoogd.