Toepassing van D-dimeer bij orale anticoagulantia:

1.D-dimeer bepaalt het verloop van de orale antistollingstherapie.

De optimale duur van antistollingstherapie voor patiënten met veneuze trombo-embolie (VTE) of andere trombotische aandoeningen is nog steeds onduidelijk. Of het nu gaat om NOAC's of vitamine K-antagonisten (VKA's), internationale richtlijnen suggereren dat na drie maanden antistollingstherapie de beslissing om de behandeling te verlengen gebaseerd moet zijn op het bloedingsrisico, waarbij D-dimeer een gepersonaliseerde informatiebron kan zijn.

2.D-dimeer dient als leidraad voor het aanpassen van de intensiteit van orale anticoagulantia.

Warfarine en nieuwe orale anticoagulantia zijn momenteel de meest gebruikte orale anticoagulantia in de klinische praktijk. Beide middelen kunnen het D-dimeergehalte verlagen. Het D-dimeergehalte verwijst naar het feit dat het anticoagulerende effect van een geneesmiddel de activering van de stollings- en fibrinolyse-systemen vermindert, wat indirect leidt tot een daling van het D-dimeergehalte. Experimentele resultaten hebben aangetoond dat D-dimeergestuurde anticoagulatie de incidentie van bijwerkingen bij patiënten effectief vermindert.