Een slechte bloedstolling verwijst naar bloedingsstoornissen die worden veroorzaakt door een tekort aan of een abnormale werking van stollingsfactoren. Deze worden over het algemeen onderverdeeld in twee categorieën: erfelijk en verworven. Een slechte bloedstolling komt klinisch het meest voor, onder andere bij hemofilie, vitamine K-tekort en ernstige leveraandoeningen. Over het algemeen kunt u uw slechte bloedstolling op de volgende manieren beoordelen:

1. Medische voorgeschiedenis en symptomen
Patiënten moeten naar een regulier ziekenhuis gaan en hun relevante medische geschiedenis laten bespreken met een arts. Als ze lijden aan trombocytopenie, leukemie of andere aandoeningen, en daarnaast ook misselijkheid, koorts, plaatselijke bloedingen en andere symptomen hebben, kan dit een indicatie zijn dat hun bloedstollingsfunctie verstoord is. Tijdige behandeling is doorgaans noodzakelijk om verdere achteruitgang van de ziekte te voorkomen en de gezondheid en het leven van de patiënt niet in gevaar te brengen.

2. Lichamelijk onderzoek
Over het algemeen is ook een lichamelijk onderzoek nodig. De arts bekijkt de bloedingsplek van de patiënt en controleert verder of er sprake is van een diepe bloeding, om zo te beoordelen of er sprake is van een verminderde bloedstolling.

3. Laboratoriumonderzoek
Het is ook nodig om naar een regulier ziekenhuis te gaan voor laboratoriumonderzoek, met name beenmergonderzoek, urineonderzoek, screeningstests en andere onderzoeksmethoden, om de specifieke oorzaak van de slechte stollingsfunctie vast te stellen en een gerichte behandeling uit te voeren die is afgestemd op de oorzaak, om zo het geleidelijke herstel van het lichaam naar een gezonde toestand te bevorderen.