Een slechte bloedstolling wordt voornamelijk vastgesteld aan de hand van de bloedingssituatie en laboratoriumonderzoek. Er wordt hoofdzakelijk gekeken naar twee aspecten: spontane bloedingen en bloedingen na een trauma of operatie.

De stollingsfunctie is niet goed, dat wil zeggen dat er een probleem is met de stollingsfactoren, het aantal ervan is verminderd of de functie ervan is abnormaal, en er zal een reeks bloedingssymptomen optreden. Spontane bloedingen kunnen voorkomen, en purpura, ecchymose, neusbloedingen, bloedend tandvlees, hemoptysis, hematemesis, hematochezie, hematurie, etc. kunnen worden gezien op de huid en slijmvliezen. Na een trauma of operatie zal de hoeveelheid bloeding toenemen en de bloedingstijd langer zijn.

Door middel van onderzoek van de protrombinetijd, de partieel geactiveerde protrombinetijd, de trombinetijd, de fibrinogeenconcentratie en andere parameters kan worden vastgesteld of de stollingsfunctie niet goed functioneert, en moet de specifieke oorzaak worden gediagnosticeerd.