De INR-waarde wordt vaak gebruikt om het effect van orale anticoagulantia bij trombo-embolische aandoeningen te meten. Een verlengde INR-waarde wordt gezien bij orale anticoagulantia, diffuse intravasculaire stolling (DIC), vitamine K-tekort, hyperfibrinolyse, enzovoort. Een verlaagde INR-waarde wordt vaak gezien bij hypercoagulabiliteit en trombotische aandoeningen. De INR, ook bekend als International Normalized Ratio, is een van de tests voor de stollingsfunctie. De INR-waarde is gebaseerd op het PT-reagens, waarmee de International Sensitivity Index wordt gekalibreerd en de waarde wordt berekend met behulp van bijbehorende formules. Een zeer hoge INR-waarde duidt op een risico op ongecontroleerde bloedingen. De INR-waarde kan effectief worden gebruikt om het effect van anticoagulantia te monitoren en te beoordelen. Over het algemeen wordt het anticoagulans warfarine gebruikt en moet de INR-waarde continu worden gecontroleerd. Het is belangrijk om te weten dat bij gebruik van warfarine de INR-waarde regelmatig moet worden gecontroleerd. Patiënten met veneuze trombose moeten warfarine oraal innemen en de INR-waarde moet over het algemeen tussen 2,0 en 2,5 liggen. Bij patiënten met atriumfibrillatie wordt de INR-waarde van orale warfarine doorgaans tussen 2,0 en 3,0 gehouden. INR-waarden boven 4,0 kunnen leiden tot ongecontroleerde bloedingen, terwijl INR-waarden onder 2,0 geen effectieve antistolling bieden.

Suggestie: ga voor onderzoek toch naar een regulier ziekenhuis en volg de aanwijzingen van een arts op.