خون به دلیل ویسکوزیته بالای خون و جریان خون آهسته، منعقد می‌شود که منجر به انعقاد خون می‌شود.

فاکتورهای انعقادی در خون وجود دارند. وقتی رگ‌های خونی خونریزی می‌کنند، فاکتورهای انعقادی فعال شده و به پلاکت‌ها می‌چسبند و باعث افزایش ویسکوزیته خون و کاهش سرعت جریان خون می‌شوند و در نتیجه نشتی در رگ‌های خونی را مسدود می‌کنند. انعقاد خون برای هموستاز طبیعی بدن انسان از اهمیت زیادی برخوردار است. انعقاد خون به فرآیند تغییر خون از حالت مایع به حالت جامد اشاره دارد. انعقاد خون یک واکنش تقویتی از یک سری فاکتورهای انعقادی است. فیبرینوژن به فیبرین فعال می‌شود تا لخته فیبرین تشکیل دهد تا به هدف هموستاز برسد. هنگامی که بدن انسان آسیب می‌بیند، پلاکت‌ها توسط قسمت آسیب دیده تحریک می‌شوند، پلاکت‌ها فعال می‌شوند و لخته‌های تجمع یافته ظاهر می‌شوند که نقش اصلی هموستاتیک را ایفا می‌کنند. سپس پلاکت‌ها دچار تغییرات پیچیده‌ای می‌شوند تا ترومبین تولید کنند که فیبرینوژن موجود در پلاسمای مجاور را به فیبرین تبدیل می‌کند. لخته‌های فیبرین و پلاکت به طور همزمان عمل می‌کنند تا به ترومبوز تبدیل شوند که می‌تواند خونریزی را به طور مؤثرتری متوقف کند.

وقتی بیمار آسیب می‌بیند، اگر خون منعقد نشده باشد، فوراً برای درمان به بیمارستان مراجعه کنید.