تفاوت اصلی بین آگلوتیناسیون خون و انعقاد خون این است که آگلوتیناسیون خون به تجمع گلبول‌های قرمز و پلاکت‌های موجود در خون به صورت بلوک‌هایی تحت تحریک خارجی اشاره دارد، در حالی که انعقاد خون به تشکیل یک شبکه انعقادی توسط فاکتورهای انعقادی موجود در خون از طریق یک سری واکنش‌های آنزیمی اشاره دارد.

۱. آگلوتیناسیون خون یک فرآیند سریع و برگشت‌پذیر است که عمدتاً توسط تجمع گلبول‌های قرمز و پلاکت‌ها تشکیل می‌شود و معمولاً تحت محرک‌هایی مانند تروما یا التهاب رخ می‌دهد. انعقاد خون یک فرآیند آهسته و برگشت‌ناپذیر است که عمدتاً از طریق یک سری واکنش‌های پیچیده کاتالیز شده توسط ترومبین، که معمولاً در هنگام آسیب عروقی رخ می‌دهد، یک شبکه انعقادی تشکیل می‌دهد.

۲. هدف اصلی از تجمع خون، تشکیل لخته خون برای جلوگیری از خونریزی است. هدف اصلی از انعقاد خون، تشکیل لخته خون در محل آسیب عروقی، ترمیم رگ‌های خونی و توقف خونریزی است.

۳. انعقاد خون عمدتاً شامل تجمع گلبول‌های قرمز و پلاکت‌ها است، در حالی که انعقاد خون عمدتاً شامل فعال شدن و تجمع فاکتورهای انعقادی، آنزیم‌ها و فیبرینوژن در پلاسما می‌باشد.

۴. در طول فرآیند تجمع خون، ترومبوز تشکیل شده توسط تجمع گلبول‌های قرمز و پلاکت‌ها نسبتاً شل و مستعد پارگی است. در طول فرآیند انعقاد خون، لخته‌های فیبرین تشکیل شده نسبتاً پایدار بوده و به سختی پاره می‌شوند.

۵. انعقاد خون معمولاً در محل ضربه یا التهاب رخ می‌دهد، در حالی که انعقاد خون به طور معمول در داخل رگ‌های خونی، به ویژه در دیواره‌های رگ آسیب دیده، رخ می‌دهد.

باید توجه داشت که تجمع خون و انعقاد خون دو فرآیند فیزیولوژیکی مرتبط اما متفاوت هستند. اختلال در انعقاد و لخته شدن خون ممکن است منجر به بیماری‌هایی مانند خونریزی یا ترومبوز شود، بنابراین مطالعه مکانیسم‌های آن از اهمیت بالینی بالایی برخوردار است.