PT در پزشکی به معنای زمان پروترومبین و APTT به معنای زمان ترومبوپلاستین جزئی فعال در پزشکی است. عملکرد انعقاد خون بدن انسان بسیار مهم است. اگر عملکرد انعقاد خون غیرطبیعی باشد، ممکن است منجر به ترومبوز یا خونریزی شود که می‌تواند زندگی بیمار را به طور جدی به خطر بیندازد. پایش بالینی مقادیر PT و APTT می‌تواند به عنوان استانداردی برای استفاده از برخی داروهای ضد انعقاد در عمل بالینی مورد استفاده قرار گیرد. اگر مقادیر اندازه‌گیری شده خیلی زیاد باشند، به این معنی است که دوز داروهای ضد انعقاد باید کاهش یابد، در غیر این صورت خونریزی به راحتی رخ خواهد داد.

۱. زمان پروترومبین (PT): این یکی از شاخص‌های حساس‌تر سیستم انعقاد خون انسان است. در عمل بالینی، طولانی‌تر کردن زمان بیش از ۳ ثانیه معنادارتر است، که می‌تواند نشان دهنده طبیعی بودن عملکرد انعقاد برون‌زا باشد. طولانی شدن زمان معمولاً در کمبود مادرزادی فاکتورهای انعقادی، سیروز شدید، نارسایی کبدی و سایر بیماری‌ها مشاهده می‌شود. علاوه بر این، دوزهای بیش از حد هپارین و وارفارین نیز ممکن است باعث طولانی شدن PT شوند.

۲. زمان ترومبوپلاستین جزئی فعال (APTT): این شاخص عمدتاً منعکس کننده عملکرد انعقاد خون درون زا در عمل بالینی است. طولانی شدن قابل توجه APTT عمدتاً در کمبود مادرزادی یا اکتسابی فاکتورهای انعقادی مانند هموفیلی و لوپوس اریتماتوز سیستمیک مشاهده می‌شود. اگر دوز داروهای ضد انعقاد مورد استفاده به دلیل ترومبوز غیرطبیعی باشد، باعث طولانی شدن قابل توجه APTT نیز می‌شود. اگر مقدار اندازه‌گیری شده کم باشد، بیمار را در حالت بیش انعقادی مانند ترومبوز ورید عمقی در نظر بگیرید.

اگر می‌خواهید بدانید که آیا PT و APTT شما طبیعی هستند یا خیر، باید محدوده طبیعی آنها را مشخص کنید. محدوده طبیعی PT 11-14 ثانیه و محدوده طبیعی APTT 27-45 ثانیه است. طولانی شدن PT بیش از 3 ثانیه اهمیت بالینی بیشتری دارد و طولانی شدن APTT بیش از 10 ثانیه اهمیت بالینی بالایی دارد.