خوش آمدید به
شرکت فناوری جانشین پکن

انعقاد به فرآیند تغییر خون از حالت مایع روان به حالت ژل غیر روان اشاره دارد. اساس آن فرآیند تبدیل فیبرینوژن محلول در پلاسما به فیبرین نامحلول است. این فرآیند یک مکانیسم فیزیولوژیکی مهم بدن انسان است که به جلوگیری از خونریزی بیش از حد پس از آسیب عروقی کمک می‌کند.
جزئیات به شرح زیر است:

فرآیند انعقاد

انقباض عروق

وقتی دیواره رگ آسیب می‌بیند، عضله صاف رگ بلافاصله منقبض می‌شود و قطر رگ را کوچک‌تر و جریان خون را کندتر می‌کند تا خونریزی کاهش یابد.

تجمع پلاکتی

الیاف کلاژن که در محل آسیب عروقی قرار می‌گیرند، پلاکت‌ها را فعال می‌کنند و باعث می‌شوند که آنها به محل آسیب بچسبند و انواع مواد فعال زیستی مانند آدنوزین دی فسفات (ADP)، ترومبوکسان A₂ (TXA₂) و غیره را آزاد کنند. این مواد باعث تجمع بیشتر پلاکت‌ها، تشکیل لخته‌های پلاکتی و مسدود شدن موقت زخم می‌شوند.

فعال شدن فاکتور انعقادی

همزمان با تشکیل لخته‌های پلاکتی، فاکتورهای انعقادی در پلاسما فعال می‌شوند و مجموعه‌ای از واکنش‌های آبشاری انعقادی پیچیده را آغاز می‌کنند. این فاکتورهای انعقادی معمولاً در پلاسما به صورت غیرفعال وجود دارند. هنگامی که سیگنال‌های فعال‌سازی را دریافت می‌کنند، به نوبه خود فعال می‌شوند تا فعال‌کننده‌های پروترومبین را تشکیل دهند. فعال‌کننده‌های پروترومبین، پروترومبین را به ترومبین تبدیل می‌کنند و ترومبین سپس فیبرینوژن را به مونومرهای فیبرین برش می‌دهد. مونومرهای فیبرین به هم متصل می‌شوند تا پلیمرهای فیبرین را تشکیل دهند و در نهایت یک لخته خون جامد تشکیل دهند.

اهمیت فیزیولوژیکی انعقاد

انعقاد خون مکانیسم مهمی برای محافظت از بدن انسان است. انعقاد خون می‌تواند در صورت آسیب دیدن رگ‌های خونی، به سرعت لخته‌های خون تشکیل دهد و به طور مؤثر از ادامه جریان خون جلوگیری کند و از شوک یا حتی مرگ ناشی از خونریزی بیش از حد جلوگیری کند. در عین حال، فرآیند انعقاد خون، محیطی پایدار برای بهبود زخم فراهم می‌کند که برای ترمیم و بازسازی بافت مفید است.

انعقاد غیرطبیعی

عملکرد انعقاد غیرطبیعی، چه خیلی قوی باشد و چه خیلی ضعیف، به سلامت انسان آسیب می‌رساند. اگر عملکرد انعقاد خیلی قوی باشد، لخته‌های خون ممکن است به راحتی در رگ‌های خونی تشکیل شوند، رگ‌های خونی را مسدود کنند و منجر به بیماری‌های جدی مانند انفارکتوس میوکارد و سکته مغزی شوند. اگر عملکرد انعقاد خیلی ضعیف باشد، ممکن است خونریزی پس از یک ضربه جزئی متوقف نشود. به عنوان مثال، بیماران هموفیلی فاقد فاکتورهای انعقادی خاصی در بدن خود هستند، بنابراین یک برخورد یا آسیب جزئی ممکن است باعث خونریزی شدید شود.