حل شدن سریع لخته‌های خون عمدتاً به درمان دارویی متکی است. در برخی موارد، از ترومبکتومی جراحی نیز استفاده می‌شود.

مقدمه مفصلی در ادامه آمده است:

۱ ترومبولیز دارویی

۱.۱ داروهای رایج مورد استفاده

اوروکیناز: یک آنزیم طبیعی استخراج شده از ادرار انسان یا سنتز شده توسط سلول‌های کلیه. این آنزیم می‌تواند مستقیماً بر سیستم فیبرینولیتیک درون‌زا عمل کند، پلاسمینوژن را به پلاسمین فعال کند و در نتیجه لخته‌های خون را حل کند.

استرپتوکیناز: پروتئینی که از مایع کشت استرپتوکوک‌های همولیتیک استخراج می‌شود. این پروتئین می‌تواند به پلاسمینوژن متصل شود و یک کمپلکس تشکیل دهد، تبدیل پلاسمینوژن به پلاسمین را افزایش دهد و سپس لخته‌های خون را حل کند.

فعال‌کننده پلاسمینوژن بافتی نوترکیب (rt-PA): گلیکوپروتئینی که می‌تواند پلاسمینوژن را فعال کند و میل ترکیبی بالایی با فیبرین دارد. این ماده می‌تواند به صورت انتخابی روی فیبرین موجود در لخته‌های خون عمل کند تا آن را تجزیه کند و به هدف حل کردن لخته‌های خون دست یابد. در مقایسه با اوروکیناز و استرپتوکیناز، rt-PA راندمان ترومبولیتیک بالاتر و عوارض خونریزی کمتری دارد.

۱.۲ زمان‌بندی درمان

برای بیماری‌هایی مانند انفارکتوس حاد میوکارد و انفارکتوس مغزی، بازه زمانی برای درمان ترومبولیتیک بسیار حیاتی است. به طور کلی، بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد باید ظرف ۱۲ ساعت پس از شروع، ترجیحاً ظرف ۳ تا ۶ ساعت، درمان ترومبولیتیک دریافت کنند؛ بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد مغزی در زمان طلایی برای ترومبولیز، ظرف ۴.۵ تا ۶ ساعت پس از شروع بیماری هستند.

۲ ترومبکتومی مداخله‌ای و ترومبکتومی جراحی

۲.۱ ترومبکتومی مداخله‌ای

تحت هدایت آنژیوگرافی تفریق دیجیتال (DSA)، دستگاه ترومبکتومی از طریق کاتتر به محل ترومبوز فرستاده می‌شود تا مستقیماً ترومبوز را خارج کند. این روش مزایای ترومای کمتر و بهبودی سریع‌تر را دارد و برای برخی از بیمارانی که نمی‌توانند ترومبولیز دارویی را تحمل کنند یا اثرات ترومبولیز دارویی ضعیفی دارند، مناسب است.

۲.۲ ترومبکتومی جراحی

برش مستقیم رگ‌های خونی از طریق جراحی برای برداشتن ترومبوز. این روش عموماً در شرایط اضطراری که ترومبولیز دارویی و ترومبکتومی مداخله‌ای قابل انجام نیستند یا اثر آنها ضعیف است، مانند آمبولی حاد شریان اندام تحتانی، استفاده می‌شود. ترومبکتومی جراحی می‌تواند به سرعت جریان خون را بازیابی کند، اما آسیب جراحی بزرگ است و عوارض بعد از عمل نسبتاً بیشتری وجود دارد.

صرف نظر از اینکه کدام روش انتخاب شود، درمان فردی تحت هدایت پزشک و بر اساس وضعیت خاص بیمار، مانند محل، اندازه، زمان تشکیل ترومبوز و وضعیت کلی جسمی بیمار، مورد نیاز است. در عین حال، پس از ترومبولیز یا ترومبکتومی، درمان‌های ضد انعقاد، ضد پلاکت و سایر درمان‌ها برای جلوگیری از تشکیل مجدد ترومبوز مورد نیاز است.