شرکت فناوری جانشین پکن

۳- مقاومت به هپارین و درمان HIT

هنگامی که کمبود آنتی‌ترومبین (AT) یا مقاومت به هپارین مشکوک باشد، توصیه می‌شود سطح فعالیت AT آزمایش شود تا کمبود AT رد شود و درمان جایگزینی لازم هدایت شود.

توصیه می‌شود برای فعالیت AT از یک روش سنجش سوبسترای کروموژنیک بر اساس IIa (حاوی ترومبین گاوی) یا Xa استفاده شود.

برای بیمارانی که از نظر بالینی مشکوک به ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین (HIT) هستند، آزمایش آنتی‌بادی HIT معمولاً برای بیماران در معرض UFH با احتمال بالینی پایین HIT (≤3 امتیاز) بر اساس نمره 4T توصیه نمی‌شود.

برای بیمارانی که احتمال بالینی ابتلا به HIT در آنها متوسط ​​تا بالا (۴ تا ۸ امتیاز) است، آزمایش آنتی‌بادی HIT توصیه می‌شود.

برای آزمایش آنتی‌بادی مختلط، آستانه بالاتری توصیه می‌شود، در حالی که برای آزمایش آنتی‌بادی اختصاصی IgG، آستانه پایین‌تری توصیه می‌شود.

۴- مدیریت ریسک خونریزی و درمان معکوس

در صورت خونریزی شدید مرتبط با هپارین، داروهای ضد ترومبوتیک باید فوراً قطع شوند و هموستاز و ثبات همودینامیک باید در اسرع وقت حفظ شود.

پروتامین به عنوان درمان خط اول برای خنثی کردن هپارین توصیه می‌شود.

دوز پروتامین باید بر اساس مدت زمان مصرف هپارین محاسبه شود.

اگرچه هیچ روش نظارتی خاصی برای پروتامین وجود ندارد، ارزیابی بالینی اثر معکوس پروتامین می‌تواند با مشاهده وضعیت خونریزی بیمار و تغییرات APTT انجام شود.

هیچ پادزهر اختصاصی برای فونداپارینوکس سدیم وجود ندارد؛ اثرات ضد انعقادی آن را می‌توان با استفاده از FFP، PCC، rFVIIa و حتی تعویض پلاسما معکوس کرد.

این اجماع، پروتکل‌های نظارتی دقیق و مقادیر هدف را ارائه می‌دهد و به ما کمک می‌کند تا در عمل بالینی تصمیمات دقیق‌تری بگیریم.

درمان ضد انعقادی یک شمشیر دولبه است: استفاده صحیح می‌تواند از اختلالات ترومبوتیک جلوگیری و آنها را درمان کند، اما استفاده نادرست می‌تواند خطر خونریزی را افزایش دهد.

ما امیدواریم که تفسیر این اجماع به شما کمک کند تا در عمل بالینی مؤثرتر باشید و درمان ضد انعقادی ایمن‌تر و مؤثرتری را برای بیماران خود فراهم کنید.