در زیر برخی از منعقدکننده‌های رایج و ویژگی‌های آنها آمده است:

ویتامین K
مکانیسم اثر: در سنتز فاکتورهای انعقادی II، VII، IX و X شرکت می‌کند و این فاکتورهای انعقادی را فعال می‌سازد و در نتیجه انعقاد خون را بهبود می‌بخشد.
موارد قابل اجرا: معمولاً برای خونریزی ناشی از کمبود ویتامین K، مانند بیماری خونریزی دهنده نوزادان، کمبود ویتامین K ناشی از سوء جذب روده و غیره استفاده می‌شود. همچنین می‌تواند برای تمایل به خونریزی ناشی از سنتز ناکافی ویتامین K در بدن به دلیل استفاده طولانی مدت از آنتی بیوتیک‌های وسیع الطیف استفاده شود.
مزایا: این یک محرک انعقاد فیزیولوژیکی است که اثر درمانی هدفمندی بر اختلال انعقادی ناشی از کمبود ویتامین K دارد و از ایمنی بالایی برخوردار است.
معایب: زمان نسبتاً زیادی برای شروع اثر لازم است و اثر هموستاتیک برای خونریزی شدید حاد ممکن است به موقع نباشد.

ترومبین
مکانیسم اثر: مستقیماً بر فیبرینوژن خون تأثیر می‌گذارد، آن را به فیبرین تبدیل می‌کند و سپس لخته‌های خون را برای رسیدن به هدف هموستاز تشکیل می‌دهد.
موارد قابل اجرا: می‌تواند برای هموستاز موضعی مانند خونریزی از زخم‌های جراحی، زخم‌های تروماتیک و غیره استفاده شود؛ همچنین می‌تواند برای خونریزی دستگاه گوارش مانند تزریق خوراکی یا موضعی برای درمان خونریزی زخم معده و اثنی عشر و غیره استفاده شود.
مزایا: اثر هموستاتیک سریع، می‌تواند به سرعت خون را منعقد کند و در صورت استفاده موضعی، خونریزی را کاهش دهد.
معایب: باید مستقیماً روی محل خونریزی اعمال شود، نمی‌توان آن را به صورت داخل وریدی تزریق کرد، در غیر این صورت باعث انعقاد خون سیستمیک می‌شود و باعث ترومبوز شدید و سایر عوارض جانبی می‌شود.

اتیل فنول سولفونامید
مکانیسم اثر: می‌تواند مقاومت مویرگی را افزایش دهد، نفوذپذیری مویرگی را کاهش دهد، تجمع پلاکت‌ها را افزایش دهد و مواد فعال انعقادی را آزاد کند، در نتیجه زمان انعقاد را کوتاه کرده و اثر هموستاتیک ایجاد کند.
موارد قابل اجرا: معمولاً برای پیشگیری و درمان خونریزی ناشی از خونریزی جراحی، پورپورای ترومبوسیتوپنیک یا پورپورای آلرژیک استفاده می‌شود.
مزایا: سمیت کم، عوارض جانبی کمتر، نسبتاً بی‌خطر.
معایب: اثر هموستاتیک آن وقتی به تنهایی استفاده می‌شود نسبتاً ضعیف است و اغلب در ترکیب با سایر داروهای هموستاتیک استفاده می‌شود.

اسید ترانگزامیک
مکانیسم اثر: با مهار فعال شدن سیستم فیبرینولیتیک، به هدف هموستاز دست می‌یابد. می‌تواند به طور رقابتی اتصال پلاسمینوژن به فیبرین را مسدود کند، به طوری که پلاسمینوژن نتواند به پلاسمین تبدیل شود، در نتیجه انحلال فیبرین را مهار کرده و نقش هموستاتیک ایفا می‌کند.
شرایط قابل اجرا: قابل اجرا برای خونریزی‌های مختلف ناشی از هایپرفیبرینولیز، مانند خونریزی زنان، خونریزی جراحی پروستات، خونریزی سیروز و غیره.
مزایا: اثر هموستاتیک دقیق، به ویژه برای خونریزی با افزایش فعالیت فیبرینولیتیک.
معایب: ممکن است باعث ترومبوز شود و باید در بیمارانی که تمایل به ترومبوز دارند یا سابقه ترومبوز دارند با احتیاط مصرف شود.

در کاربرد واقعی، لازم است که مواد منعقدکننده مناسب بر اساس شرایط خاص بیمار، علت و محل خونریزی، وضعیت جسمی و سایر عوامل، به طور جامع بررسی و انتخاب شوند. گاهی اوقات، برای دستیابی به بهترین اثر هموستاتیک، لازم است از چندین ماده منعقدکننده به صورت ترکیبی استفاده شود. در عین حال، هنگام استفاده از مواد منعقدکننده، باید به شدت دستورالعمل‌های پزشک را رعایت کرده و واکنش بیمار را از نزدیک مشاهده کنید تا ایمنی و اثربخشی تضمین شود.